Frank Sinatra - She Shot Me Down (1981)

Sinatra's stem heeft hier echt aan kracht ingeboet, zelf ziet hij er ook oud en versleten uit op de hoes. Verder een 'ouderwetse' Sinatra, die hier terug keert naar zijn roots.

Dit album heeft, ten onrechte, nauwelijks de waardering gekregen die het verdient. Het is het laatste Sinatra-album dat er écht toe doet. Sinatra is hier de loner ; de meeste songs zijn prachtig en krijgen de gewenste begeesterde uitvoering. Voeg daarbij de rake, schitterende arrangementen van Gordon Jenkins en een vlekkeloze productie (van Don Costa), en je hebt een topalbum. Vind ik tenminste. Aanbevolen voor iedere liefhebber van Sinatra's ballads-albums.

Iedere 5/6 jaar kom ik in een hevige Sinatra-mood. Vaak komt die opzetten wanneer de herfst haar intreden doet; de melancholiek van de natuur die richting slaapstand gaat.. de avonden die eerder vallen, de kou(nu nog geen sprake van)die daarmee gepaard gaat..

Sinds gisteren heb ik de LP (weer) in huis, nadat ik de CDs eind 2015 allemaal had verkocht. Zie hierboven mijn reactie van bijna 6 jaar geleden..

Zoals ik daar stel is dit Sinatra terug naar de roots. De melancholieke Sinatra, de Sinatra die het allemaal heeft geleefd en hier thuis komt. Natuurlijk komt er nog 1 plaat na.. maar dit is zijn laatste 'meesterwerk', met 1 kanttekening. Volgens mij is 'Good Thing Going' het enige nummer waar Sinatra goed vals op zingt -daar heb ik hem nooit eerder op betrapt.

Dit lijkt me het laatste echt goede album van Frank Sinatra. Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar dit soort albums en niet naar de meer swingende albums.
Bij Sinatra ervaar ik hetzelfde als bij Johnny Cash: alle aandacht gaat naar de oudere albums en het latere werk wordt genegeerd. Vaak is dit onterecht.