Hatfield and the North - The Rotters' Club (1975)

Canterburygroep bestaande uit leden van (o.a.) Matching Mole, Egg, Caravan en Gong. Hoewel dat een indicatie verschaft van hoe de muziek klinkt is het te gemakkelijk om deze groep enkel als canterbury/prog te typeren. De invloeden uit de jazz zijn vrij groot op deze plaat. Het ene moment is het meer fusion (jazzrock), het andere moment meer prog en soms gewoon een mix tussen beiden. Van bovengenoemde groepen doet Hatfield and the North nog 't meest aan Caravan denken, maar dat komt deels doordat Richard Sinclair de leadzang op zich neemt.

Deze mannen weten trouwens ook hoe je een plaat moet produceren!

In de Canterburyscene werden veel bandleden uitgewisseld met elkaar, wat ervoor zorgt dat er veel overeenkomsten te vinden zijn tussen bandjes. Hatfield and the North combineert de talenten van Richard Sinclair (Caravan), Pip Pyle (Gong, Delivery), Dave Stewart (Egg) en Phil Miller (Delivery, Matching Mole).

Voorheen speelden ook Steve Miller en Dave Sinclair in de band, die beiden ook in Caravan hadden gespeeld. Dave Sinclair speelde ook weer in Matching Mole en later zouden Pip, Dave Stewart en Phil Miller elkaar weer treffen in National Health.

Maar deze Hatfield and the North heeft dus een sterke connectie met Caravan, en zo kan dit ook gezien worden. Een soort contiuatie van de jazzy kant van Caravan, maar dan nog jazzier. Jimmy Hastings doet de blaasinstrumenten, om het nog wat jazzier te maken.

Het gitaarspel van Phil Miller en het toetsenspel van Dave Stewart verdienen het echt om benoemd te worden. Wat een prachtige balans tussen twee solisten. Het twintig minuten durende Mumps is echt een prachtige song en wat mij betreft ongeëvenaard.

Caravan-fans zouden echt deze plaat alsmede het debuut moeten luisteren en omarmen.

Muziek waarin zo wordt geëxperimenteerd als op dit album wordt gewoonweg niet meer gemaakt

Dikke helaas inderdaad. En ik ben altijd zo ernaar op zoek. Alleen Wobbler en Stopmotion Orchestra staat me bij van nieuwe moderne acts, die een beetje dit nivo halen.

Hatfield and the North - Live at Rainbow Theatre, 1975 - YouTube

Genieten...

Naar aanleiding van deze LP schreef Jonathan Coe een boek getiteld De Rotters’ club. Coe is zonder twijfel een liefhebber van symfonische prog. In het boek staat onder andere een recensie van Tales from topographic oceans van Yes.Geinteresseerd? Zie boekmeter.

Blijft nog altijd even fris als vroeger. De jazz-invloeden doen de symfonische geluid meer dan goed.
Absoluut meesterwerk in dit genre, met Fitter Stoke Has A Bath / Didn't Matter Anyway als topper.

Twee en een half jaar later, en nog altijd geen nieuwe post.Wat zonde dat zovelen dit fantastische album moeten missen!

Mocht je een latere release horen, bijvoorbeeld zoals deze op streamingdiensten staan: de geluidskwaliteit is dik in orde, maar mijd de bonusnummers. Die doen afbreuk aan de totaalbeleving van dit album.

Nou dan maar een bericht van die andere Canterbury-liefhebber: ik doe een halve punt erbij, omdat ik deze toch wel een slag beter dan vind dat het titelloze debuut.

Overigens heeft Sinclair een Bandcamp-pagina aangemaakt waar hij alle bootlegs die hij kent upload (Camel, Caravan, Hatfield, etc.). Daar staat enorm veel live-materiaal tussen. Omdat het bootlegs betreft mag ik er niet naar linken, dus zoek het zelf maar op.

Vandaag weer eens beluisterd. Blijft toch vreemd te constateren dat er maar twee muziekliefhebbers zijn die iets over dit album hebben gemeld. En ook maar 50 stemmen, hoewel met een prima waardering.

Dit meesterwerk verdient toch veel meer aandacht. Geen enkel minder nummer, en de suite Mumps blijft een muzikaal hoogstandje. En ik merk dat ik de ene keer een voorkeur heb voor Fitter Stoke Has A Bath, en vandaag weer voor Didn't Matter Anyway.

Komt vooral omdat ik Richard Sinclair's basspel en zang heel erg fijn vindt. Of dat nu hier is, of bij de albums van Caravan en Camel waar hij op meedoet.

Dat ik na zoveel jaren, door musicmeter dit album nog ontdek. Niets te veel gezegd. Fantastisch!!! Ik ben ook reuze nieuwsgierig naar de eerste.

Naar dit album luister ik nog regelmatig. De muziek is soms best wel complex maar toch klinkt het relaxed. Dit album klinkt wat meer gepolijst dan hun debuut dat trouwens ook prima is. Het heeft die typische UK sound van die tijd, doet me denken aan Moon in June van Soft Machine en natuurlijk Caravan. Dit is gewoon erg goed! De geluidskwaliteit van de remaster mag er trouwens ook zijn.
Het is jammer dat topartiesten zoals bijvoorbeeld Hatfield and the North en Gentle Giant niet meer aandacht krijgen want dat verdienen ze volgens mij zonder meer.