menu

Hatfield and the North - The Rotters' Club (1975)

mijn stem
3,78 (39)
39 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Jazz
Label: Plan 9

  1. Share It (3:03)
  2. Lounging There Trying (3:16)
  3. (Big) John Wayne Socks Psychology on the Jaw (0:43)
  4. Chaos at the Greasy Spoon (0:31)
  5. The Yes No Interlude (7:01)
  6. Fitter Stoke Has a Bath (7:33)
  7. Didn't Matter Anyway (3:34)
  8. Underdub (4:03)
  9. Mumps (20:23)
totale tijdsduur: 50:07
zoeken in:
avatar van Stijn_Slayer
4,0
Canterburygroep bestaande uit leden van (o.a.) Matching Mole, Egg, Caravan en Gong. Hoewel dat een indicatie verschaft van hoe de muziek klinkt is het te gemakkelijk om deze groep enkel als canterbury/prog te typeren. De invloeden uit de jazz zijn vrij groot op deze plaat. Het ene moment is het meer fusion (jazzrock), het andere moment meer prog en soms gewoon een mix tussen beiden. Van bovengenoemde groepen doet Hatfield and the North nog 't meest aan Caravan denken, maar dat komt deels doordat Richard Sinclair de leadzang op zich neemt.

Deze mannen weten trouwens ook hoe je een plaat moet produceren!

Mssr Renard
In de Canterburyscene werden veel bandleden uitgewisseld met elkaar, wat ervoor zorgt dat er veel overeenkomsten te vinden zijn tussen bandjes. Hatfield and the North combineert de talenten van Richard Sinclair (Caravan), Pip Pyle (Gong, Delivery), Dave Stewart (Egg) en Phil Miller (Delivery, Matching Mole).

Voorheen speelden ook Steve Miller en Dave Sinclair in de band, die beiden ook in Caravan hadden gespeeld. Dave Sinclair speelde ook weer in Matching Mole en later zouden Pip, Dave Stewart en Phil Miller elkaar weer treffen in National Health.

Maar deze Hatfield and the North heeft dus een sterke connectie met Caravan, en zo kan dit ook gezien worden. Een soort contiuatie van de jazzy kant van Caravan, maar dan nog jazzier. Jimmy Hastings doet de blaasinstrumenten, om het nog wat jazzier te maken.

Het gitaarspel van Phil Miller en het toetsenspel van Dave Stewart verdienen het echt om benoemd te worden. Wat een prachtige balans tussen twee solisten. Het twintig minuten durende Mumps is echt een prachtige song en wat mij betreft ongeëvenaard.

Caravan-fans zouden echt deze plaat alsmede het debuut moeten luisteren en omarmen.

avatar van Tonio
5,0
Muziek waarin zo wordt geëxperimenteerd als op dit album wordt gewoonweg niet meer gemaakt

Mssr Renard
Tonio schreef:
Muziek waarin zo wordt geëxperimenteerd als op dit album wordt gewoonweg niet meer gemaakt


Dikke helaas inderdaad. En ik ben altijd zo ernaar op zoek. Alleen Wobbler en Stopmotion Orchestra staat me bij van nieuwe moderne acts, die een beetje dit nivo halen.


Naar aanleiding van deze LP schreef Jonathan Coe een boek getiteld De Rotters’ club. Coe is zonder twijfel een liefhebber van symfonische prog. In het boek staat onder andere een recensie van Tales from topographic oceans van Yes.Geinteresseerd? Zie boekmeter.

avatar van Tonio
5,0
Blijft nog altijd even fris als vroeger. De jazz-invloeden doen de symfonische geluid meer dan goed.
Absoluut meesterwerk in dit genre, met Fitter Stoke Has A Bath / Didn't Matter Anyway als topper.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:54 uur

geplaatst: vandaag om 17:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.