Hatfield and the North - Hatfield and the North (1974)

Een van de onbekendere, maar zeer goede bands uit de Canterbury-school*. Ik geloof niet dat er iemand in deze band zit die niet in een andere Canterbury band heeft gezeten.

Omdat Wyatt uit die hele stal mijn favoriet is zijn de nummers waar hij hier 'zingt' voor mij het hoogtepunt, maar de muziek is duidelijk van andere makelij, namelijk meer uit de Sinclair-hoek a la Caravan (Phil Miller, Dave Stewart). Een mooie kruisbestuiving die hier beter werkt dat op het minder 'jazzy', maar meer 'symfonisch' getinte tweede (en laatste) album.

Om de All Music Guide te quoten (beter kan ik het niet beschrijven): This brilliant and inventive debut album is a cross between sophisticated, precisely executed jazz-rock and dry-humored, often surreal pop. The album consists of short pieces blended into a Zappa-like collage, providing a thematic work that bests even the most eccentric jazz-rock by bands like Soft Machine.

*denk aan: Soft Machine, Matching Mole, Egg, Centipede, Caravan, Mike Oldfield, National Health (en delen van Gong ook nog geloof ik), Khan en alle soloprojecten en afsplitsingen van genoemde bands, waaronder Kevin Ayers en Robert Wyatt.

Supergroup met Richard Sinclair (Caravan), Dave Stewart (Egg), Pip Pyle (Gong) en Phil Miller (Matching Mole).

De band combineert humor en symfonische jazzrock op unieke wijze.
Voor liefhebbers van de Canterbury-scene (Caravan, Gong etc.)

Zooo 20 stemmen.. Dit was echt één van de meest geweldige bands die er ooit bestaan heeft en maar weinig mensen kennen het, helaas. Voor mij is dit de beste band en het beste album van de hele canterbury scene. Andere pareltjes zijn "Soft Machine - Third" en "Caravan - In The Land Of Grey and Pink.

Vandaag weer uit de kast gehaald, dat gebeurt één of tweemaal per jaar en elke keer ben ik opnieuw bevangen door de schitterende sfeer en composities.

Het bouwt mooi op en het stuk vanaf Aigrette tot en met Shaving Is Boring is pure magie. Elke keer weer genieten. Een van de beste albums aller tijden wat mij betreft.

Ik had The Rotter's Club al en dat is een onderschat album. De composities op dat album blijven voor mijn gevoel wel beter hangen dan hier het geval is. Toch smaakt dit ook lang niet verkeerd. Vooral toetsenist Sinclair drukt erg zijn stempel, waardoor dit meer weg heeft van Caravan dan bijv. Gong.

Je bedoeld waarschijnlijk Bassist Sinclair (Richard). Er is ook een toetsenist Sinclair (David, neef van), maar die speelt niet mee op dit album als ik het goed heb. Tja, wie dit goed vindt zou toch echt eens naar de eerste 2 albums van National Health moeten luisteren. Die zijn uitzonderlijk aangenaam.

Deze plaat (en ook die andere) is wat mij betreft perfectie.

Een ideale en goed uitgevoerde mix van pop, rock, psych en jazzrock. Mooie rustige stukken afgewisseld met virtuoze stukken. Een mooie balans ook tussen instrumentaal en enkele (korte) zangstukken.

Een beetje lollig hier-en-daar, maar nergens melig of flauw.

Ook deze vandaag beluisterd. Je merkt duidelijk dat deze groep nog aan elkaar moet wennen. Er staan heel fraaie stukken op, maar af en toe is het ook wat minder. Ik zie het als een training voor hun volgende album, dat een waar meesterwerk is.