Quartz - Quartz (1977)

Fantastisch debuut van deze band uit Birmingham. De enige reden dat ik op zoek ben gegaan naar deze plaat is dat hij geproduceerd is door Tony Iommi van Black Sabbath, en omdat de latere toetsenist van Sabbath, Geoff Nicholls, gitarist van Quartz was.

Mainline riders is een fantastische opener. Een van de hardere nummers van de cd, met goed gitaarwerk, en een dreunend basloopje à la Heaven and Hell van Black Sabbath.
Sugar Rain is een rustige balade, met een hele mooie fluitpartij. Ook een van mijn favoriete nummers van de cd.
Street fighting lady is weer een wat harder, sneller nummer. Een goed hardrock nummer, niet heel bijzonder, maar zeker niet slecht.
Hustler is opgebouwd rondom een vrolijk riffje, hoewel het niet echt een heel vrolijk nummer is. Tijdens de eerste coupletten wordt de electrische gitaar vergezeld door een akoestische. De eerste solo in dit nummer klinkt een beetje alsof ik hem al eerder heb gehoord in een ander nummer...van Black Sabbath (uiteraard).
Devils Brew begint met een stukje synthesizer, waarna het nummer zelf na ongeveer een minuut losknalt. Voor mij niet echt een hoogtepunt, dit nummer, mede door die synthesizer die steeds weer naar voren komt.
Smokie is een instrumentaal nummer, of beter gezegd: een gitaarintro voor Around and Around. Dat nummer doet in het begin een beetje Judas Priest-achtig aan doordat je 2 gitaren die hetzelfde spelen hoort. In de rest van het nummer komen deze gitaarpartijen nu en dan weer terug.
Pleasure Seekers is weer een vrij hard nummer, dat mij wel weet te bekoren. Hier en daar volgt de zanglijn de gitaarpartij qua melodie, wat een mooi effect geeft.
Tot slot Little Old Lady. Dit is een van de rustigste nummers van het album, met een beetje een melancholische tekst. Hoewel niet meteen het hoogtepunt van de plaat is het een goede afsluiter.

Al met al heeft Quartz me positief verrast. Mede door de keigoede opener kon deze plaat eigenlijk de eerste keer dat ik hem luisterde al niet meer stuk.

4.5* derhalve.

verlaagd naar 4. zo briljant is het nou ook weer niet.

Een van de eerste bands die, met terugwerkende kracht, beschouwd wordt als de start van NWOBHM, is Quartz uit Birmingham. Begonnen als de iewat suffe boogie glamrockband Bandylegs werd de band begin 1977 op een korte tour meegenomen met hun grote countybroertjes Black Sabbath. Geïnspireerd door het veel zwaardere geluid van Sab besloten de band het over een andere, hardere boeg te gooien. Gitarist/toetsenist Geoff Nicholls werd ingelijfd (die een paar jaar later promoveerde naar Black Sabbath), de sullige bandnaam werd veranderd in Quartz en niemand minder dan Tony Iommi himself stelde zich beschikbaar als producer. Dit laatste is ook heel duidelijk terug te horen op 'Mainline Riders', hét hoogtepunt van hun debuutalbum welke in mei 1977 verscheen, en waarop ook nog een aantal misperen staat, composities uit de tijd dat de band nog Bandylegs heette.

Hoe gaaf dit nummer ook is en volgens Martin Popoff, senior heavymetalconnaisseur en auteur van tal van metalboeken, zelfs "possibly the finest NWOBHM song ever" (toe maar, nog voordat de NWOBHM was begonnen is het beste nummer al verschenen?) en een last-minute toevoeging van de band op het Reading Festival in 1977 ten spijt, verkocht het album voor geen ene sodemieter en belandde al snel in de uitverkoopbakken. Het nummer staat ook op de B-kant van de allereerste, maar teruggetrokken single ''Sugar Rain', een voorbeeld van zo'n mispeer (alhoewel ik dat in dit nummer wel mee vind vallen en wat aardige The Who en Jethro Tull-referenties hoor, maar met metal heeft het niks te maken). Een promosingle hiervan is via Discogs voor een tientje te vinden en dat is wel een opmerkelijke devaluatie, aangezien het naslagwerk 'The New Wave Of British Heavy Metal Singles' (van diezelfde Popoff) in 2005 het kleinood nog taxeerde op $70,-.
Niet alles wordt duurder...