Frank Sinatra - That's Life (1966)

That's Life

Frank Sinatra paste zich in de jaren 60 een beetje aan aan de gewijzigde muziekcultuur en kwam met een aantal albums die meer eigentijds geproduceerd zijn. Op dit album horen we een groot orkest, en het klinkt mij jammergenoeg iets te massaal (de leiding was in handen van Ernie Freeman, die ook verantwoordelijk is voor de arrangementen), maar erger is dat Sinatra niet altijd weet te overtuigen. Winchester Cathedral bijvoorbeeld, dat lijkt nergens op, en ook The Impossible Dream ontbeert de nodige dynamiek. Daar staat bijvoorbeeld een schitterend You're gonna hear from me tegenover, en van het titelnummer krijg ik nog steeds een goed gevoel: het wordt heerlijk rauw gezongen en swingt fantastisch. Het orgeltje en de dameszang (een beetje zoals de Raelettes, die Brother Ray begeleidden) doen mij een beetje soulachtig aan.

Sinatra slaagt er in ieder geval in om van Winchester Cathedral een leuk nummer te maken.

Sorry, Toon, ik vind het een piteuze cover, en dat terwijl het origineel, van de zeer Engelse New Vaudeville Band zo ontzettend leuk is!

Ik ken het origineel van Winchester Cathedral niet, maar ik vind deze versie toch ook best te pruimen. Zeker niet het beste nummer op de plaat, dat is voor mij (met enige afstand) het titelnummer, dat er meteen heerlijk inknalt.

Een imposant orkest met strijkers, blazers en uit de kluiten gewassen ritmesectie, geconducteerd door Ernie Freeman, opereert hier ter ondersteuning van The Voice, en die voelt zich in zulke omstandigheden duidelijk als een vis in het sprankelendste water. Het plaatje is kort van stof (kleine 26 minuten), maar wel genieten geblazen! Levenslustig, met een kwinkslag hier en daar; zo hoor ik Sinatra wel graag!

4 sterren