Morbid Angel - Domination (1995)

bruut, technisch dik in orde, geweldig.
deathmetal zoals het hoort.
onfrisse texten hier en daar, maar who cares (ik tenminste niet)

zou iemand het hier mee oneens zijn nee dagt het ook niet

Zo hee, wat een dikke plaat. Death Metal van het kaliber; wij blazen je omver, en NEE daar kan je NIETS tegenin brengen .

De nummers kloppen, klinken samen, de mysterieuze klanken op 'Dreaming', het slijmerige geluid van 'Where the slime lives', de bruutheid van 'Dawn of the Angry', Morbid Angel zal altijd een van de dragers van death metal zijn.

Man, wat heeft 'Dawn of the Angry' toch een ranzig brute riff zeg. Ik zal de rest ook zeker eens een luisterbeurt gunnen (Zo tussen de plaatjes van Tim Buckley en Nick Drake door )

Dat verotte, gore gitaargeluid en stemvervormers op "Where the slime live" is echt fantastisch!

Zoals Dave Vincent live aankondigt:
"Now i wanna see...and you're gonna give me...ooone biiig sliiime piiit!"

Mijn favoriete Morbid Angel album. Lekkere brute en groovey riffs en natuurlijk die gestoorde soli van Azagtoth. Death Metal zoals ik het graag hoor, zwaar en groovey.

Where the Slime Live

Ik moet hem nog even een keer luisteren voor ik stem.

De vinyl-uitgave heeft wel een veel gavere hoes.

Encyclopaedia Metallum - Morbid Angel - Domination - metal-archives.com

maar aj, wie luistert er nu nog vinyl....

Mijn vriendin heeft ongeveer jouw leeftijd. Toen die tiener was waren er dus ook al volop CD's. Zij heeft nooit LP's gekocht.

Maar ik ben net wat ouder. Op mijn twaalfde kocht ik voor het eerst vinyl. Het formaat van de hoes, de geur ervan, die mooie glanzende zwarte schijf, het hanteren ervan dat je een beetje in de vingers moet krijgen... Op de plaat zelf zie je ook hoeveel nummers er op staan, of ze lang of kort zijn, of er veel of weinig stille gedeeltes op staan. Net zoals de naald echt contact maakt met de plaat, zo maakt diegene die het album oplegt echt contact met de muziek.

Dus ja, wie luistert er nu nog vinyl?

Ik bijvoorbeeld. En al wie het leuke gevoel van vinyl kent of leert kennen.

Deze van Morbid Angel gisteren op vinyl gekocht. Prachtig exemplaar. Die hoes is echt geweldig. (Kijk zelf maar even) De hele voorpret is er nu al, zonder er nog maar een noot van gehoord te hebben. Omdat dit nieuw vinyl is speel ik 'm nog even niet, tot de nieuwe naald die ik heb besteld binnen is.

Er zijn nog zat vinylliefhebbers. Zeker binnen de metalluisteraars. Ook in de house en raphoek wordt zeer veel vinyl gebruikt.

Ik ben ook uit 76 en toch ben ik echt wel met vinyl grootgebracht. Toen ik tiener was had ik nog niet veel geld voor veel cd's.

Verder vind ik de lp hoes van Domination spuuglelijk. Iets lelijker nog dan de al lelijke cd hoes.
De muziek is prima. Iets toegankelijker dan de rest van het Morbid Angel werk. Maar in 1995 was death metal meer stervend dan levend en deze release was toch een rots in de branding.

Overigens is mijn exemplaar gewoon door Earache geperst. Maar dat zal wel te maken hebben met verschillende distributiedeals op verschillende continenten.

lieve mensen, er stond een achter mijn post.

En gelukkig maar. Voor vinyl hoef je niet boven de 55 te zijn, hehe.

Toen Domination uitkwam vond ik Where The Slime Live het minste nummer van het album. Als ik het nu hoor, maakt de venijnig uitgespuugde serpentenrochel en de briljante kristalheldere solo het nummer zo'n beetje het meest interessante van het album.

Niet dat de andere nummers slecht zijn ofzo, maar apart dat de invalshoek door de jaren heen zo kan veranderen.

Best leuk, die zogenaamde death metal klassiekers. Dat het dominerend (ha. ha.) was voor zijn genre, kan ik met een beetje inlevingsvermogen wel begrijpen. Alles klinkt dof, zwaar en bombastisch, waar veel metalalbums destijds juist erg schel klonken. Zelf vind ik het zo nu en dan wel eens prettig om naar te luisteren. Where the Slime Live en Hatework zijn mijn favorieten vanwege hun enorm doodse, lugubere sfeer. Dreaming vind ik een enorm misbaksel. Doet voor mij wel echt wat af aan het geheel.

Een kort instrumentaaltje dat als intro dient tot Inquisition en qua sfeer wel past bij het schitterende Hatework. Niet onmisbaar, maar het doet voor mij zeker geen afbreuk aan het geheel.

Ik sta hier vrij alleen in, maar ik vind het niet zo'n goede Morbid Angel plaat. Dominate en where the Slime lives zijn erg bruut,. Dominate behoord zelfs tot het beset wat Morbid Angel heeft uitgebracht. Deze plaat kan voor mij echter niet tippen aan zijn twee voorgangers, en met name aan Covenant.

Daar sta je echt niet alleen in.

Domination vind ik een prima plaat. Maar in vergelijking met de roemruchte start is het een beetje mosterd na de maaltijd. Gevoelsmatig denk ik dat ook Trey Azagtoth worstelde met het wel of niet volgen van een toegankelijkere koers.

Weet nog goed dat ik hem aanvroeg bij de plaatselijke Free Records Shop. Had een live-review gelezen in Aardschok en de clip voor Gods of Emptiness bij Beavis and Butthead voorbij zien komen(hilarisch). Aldaar plaats ik de ranzig uitziende headphones op mijn hoofd wachtende tot de FRS-medewerker het gifgroen uitziende schijfje in de CD-lade plaatste (wat een tijden waren dat hé). Nadat de 1e mokerslagen van Dominate mijn trommelvliezen deed rammelen, stond ik verslagen om mij heen te kijken. WTF sta ik nu weer te luisteren! Wist nog goed wat hiervan moest denken. Van de extreme metal was ik alleen maar bekend met Sepultura en Death. Dit was toch andere koek. Maar na de gitaar solos van dominate, dacht ik, dit moet wel byzonder zijn. Alhoewel de 2e helft van de plaat wat mindere momenten kent, prijkt hij na al die jaren nog in mijn top 10.

Na 3 topalbums duidelijk een mindere. Het gaat nog veelbelovend van start met Dominate, één van de bruutste nummers die de band ooit opnam. Daarna twee muzikaal nog prima nummers, maar die om zeep worden geholpen middels sneue geluidseffecten (Where The Slime Live) en stupide lyrics (Eyes To See, Ears To Hear.. kom op het gemiddeld Sesamstraatliedje heeft nog spannendere teksten).

Melting is een saai intro. Nothing But Fear een saai, stuurloos nummer. Sympathiek dat ze nieuweling Rutan ook meteen mee lieten schrijven, helaas komt ie niet veel verder dan het kopieeren van de stijl, want echt goeie ideeen lijkt ie niet te kunnen aandragen.

Ik veer pas weer op bij Dawn Of The Angry, zo hoor ik Morbid Angel graag, lekker bruut met van die razende riffs en foute, patriottistische teksten over bescherming van eigen soort etc.

Dat niveau wordt vervolgens helaas nergens meer gehaald. De getriggerde drums bevallen me ook allerminst, het wordt te clean. Morbid Angel hoort juist organisch, een tikje chaotisch en lekker smerig te klinken Slechts de slepende afsluiter Hatework doet me nog wat, en dan met name vanwege het naargeestige sfeertje.

Vorige albums kan ik nog steeds van begin tot eind met enorm plezier luisteren en zijn mijn inziens klassiekers. Bij Domination moet ik teveel skippen. Toch nog 3* vanwege de hoge kwaliteit van het handjevol nummers die me wel bevallen.