Frank Sinatra - September of My Years (1965)

Dit album uit 1965 behoort tot het allermooiste wat Sinatra op de plaat heeft gezet. Het is een themaplaat: de songs refelecteren op de ouder wordende man en zijn zeer melancholiek. De strijkersarrangementen van Gordon Jenkins vind ik prachtig, en ik heb Sinatra eigenlijk nooit mooier horen zingen dan op dit album. Toen ik het kocht was ik (evenals Sinatra toen hij het opnam) circa 50 jaar, dan heb je een belangrijk deel van je leven achter je, je kijkt met weemoed terug (vandaar de titel van het album natuurlijk). Misschien moet je dus een "rijpere" leeftijd hebben bereikt om "September of My Years" echt naar waarde te kunnen schatten? Een speculatieve stelling uiteraard,maar in ieder geval wordt het (tot mijn vreugde) op deze site goed gewaardeerd.

Ik ga deze vanavond een paar luister beurten geven, ik ken, it was a very good year wel de rest niet. Recentie volgt

Dit is een Sinatra die ik het liefst hoor. De 'glamour' man die stiekem altijd op zoek was naar een eenvoudige liefde (hij was inmiddels ook al genezen van het feit dat hij dit niet in LA kon vinden) maar toch stoïcijns bleef zoeken. Waarvan akte met dit meesterwerk. Deze plaat is het beste te omschrijven als een 20 jaar oude single malt (waarvan Frank er 1 fles per dag dronk) die je lekker moet spoelen in je mond, alvorens deze afdaalt in het lichaam en opstijgt tot een weldadige beneveling van het menselijke brein. Ik neem er nog eentje Frank, proost!

Deze ga ik morgen ontdekken, heartofsoul. Bach vind ik nog een stap te ver.

Ben benieuwd wat je er van vindt. Naar Sinatra kan ik niet altijd luisteren, naar Bach wel (maar dat is een andere discussie).Vind Sinatra zelf een van de beste vocalisten van de vorige eeuw, wat natuurlijk niet voor iedereen geldt.

deze is prachtig. en zo zijn er nog een stuk of wat (only the lonely, watertown).

Over een donkere snelweg tussen Utrecht en Groningen naar dit herfstachtig album geluisterd. Iets te hard, dat spreekt vanzelf. Mijn eerste indruk is positief, al lijken de verschillende songs wel allemaal inwisselbaar met elkaar. Goede songs, dat wel. Waar zijn de blazers? begin ik mij na een half uur af te vragen. Iets dat bijvoorbeeld lijkt op 'I love Paris'. Het gebeurt niet. Waarschijnlijk moet ik het album vaker gaan beluisteren om te beseffen dat blazers er gewoon niet op horen.

It was a very good year heeft de meeste indruk achtergelaten. Na 3 kwartier strijkers was het in de auto bijna weer tijd voor rock 'n' roll, al kon ik het niet nalaten om 'At Last' van Etta James op te zetten. Een van de allermooiste songs ooit. Het had zomaar op dit album van Frank gepast.

Als je eenmaal een klik met dit album krijgt zul je merken dat de blazers kunnen worden gemist. De strijkersarrangementen van Gordon Jenkins vind ik precies goed, al had ik zelf een paar draaibeurten nodig om dat te kunnen constateren. Het is, vind ik, een zeer samenhangend album - en inmiddels mijn favoriet uit de Sinatra-discografie. De door Sinatra zelf bijeen gezochte songs vormen tesamen een beeld van hemzelf op 50-jarige leeftijd.

De door jou ervaren overeenkomst van At Last van Etta James met de songs op dit album snap ik wel een beetje. Beide worden zeer bezield gezongen.

Ik denk dat je hier wel eens gelijk in kunt hebben. Het zou me ook niet verbazen als ik dit album over een jaar of twintig beter kan 'plaatsen' en waardeer dan vandaag de dag.

Neemt niet weg dat ik het nu ook al mooi vind maar dat het wel een treetje onder The Wee Small Hours, Only the Lonely en Watertown staat.

Prachtige plaat!

Het titelnummer is als los lied mijn favoriet van de man en deze plaat is na Watertown voor mij de beste. Binnen zijn klassiekers is It Was A Very Good Year misschien wel zijn beste.

Op het eerste gehoor gewoon een album met veel mooie liedjes maar het gaat toch wel veel verder dan dat. Sinatra zingt op z'n best en qua zanglijnen is het keer op keer genieten geblazen. Het album heeft (voor mij althans) ook iets ongemakkelijks. Ik voel me betrokken bij zijn verhalen, muzikaal klopt het niet helemaal maar klinkt het toch perfect als iemand begrijpt wat ik bedoel.

Op mijn meer dan perfect klinkende 2010 remaster (klinkt haast snobistisch) zit een sticker met daarop de mededeling dat dit album in 1965 Grammy winner Album of the Year was. Nu ken ik lang niet alle albums uit dat jaar maar ik weet toch zeker dat dit terecht is.

Terwijl ik al mijmerend naar dit album luister vraag ik me toch hoe dit album klinkt op 50 jaar oud geleefd vinyl klinkt... toch maar eens op zoek gaan denk ik.

Ik denk iets met krassen. En dat is geen waardeoordeel.

De eerste versie van It Was a Very Good Year door Kingston Trio is trouwens ook best mooi.

It Was A Very Good Year-Kingston Trio

Frank hoorde dat nummer op de radio en besloot toen zijn eigen versie te maken, als ik wikipedia moet geloven.

Inderdaad best het aanhoren waard, al is de stem van Bob Shane (ik neem althans aan dat hij hier zingt) een beetje dun. Vergelijk dat eens met de stem van Sinatra die veel rijper en dieper klinkt. En dan nog eens dat prachtige arrangement van Gordon Jenkins ter ondersteuning... Maar wel een prima song natuurlijk, dat had Sinatra goed gehoord.

Zie tot mijn schrik, dat ik deze nog niet eens van een beoordeling heb voorzien. Prima album van Sinatra, een van de 4 albums die ik van hem in bezit heb en op z'n tijd geweldig vind om te beluisteren. Meerdere topsongs op dit album, die allemaal min of meer verhalen over het ouder worden. Laat ik daar nu ook, net als iedereen natuurlijk, dus meer in de zin dat ik ook niet meer zo piep ben, mee bezig zijn. Maar September? Nee, zit ergens eind juli / begin augustus, hoop ik...

Een aantal albums van Frank Sinatra beluisterd en ze bevallen mij wel hoewel ik ze enkel 's avonds laat zou draaien of rond de kerstperiode.
Dit album vind ik prima: sfeervol, romantisch en melancholiek en de stem van Frank Sinatra klinkt krachtig en breekbaar tegelijk. Het is niet van deze tijd (anno 1965 regeerden the Beatles, Stones, The Who en Bob Dylan) en het is ook gepolijst en beschaafd maar het klinkt geenszins oubollig of stroperig, een probleem dat ik wel heb bij bv. Dean Martin en vooral Engelbert Humperdinck.

Voor iedereen die dit album kan waarderen; check ook vooral 'where are you' die wat mij betreft zwaar ondergewaardeerd wordt.
Ook met arrangementen van Jenkins en stuk voor stuk prachtnummers. Iets ingetogener misschien en daardoor iets minder makkelijk in 1 keer te verteren, maar het is de moeite waard!

De strijkers liggen er soms wat dik op, vind ik, maar verder valt er weinig af te dingen op deze plaat van Frank Sinatra. Sinatra wist als geen ander zijn stem in te zetten om te ontroeren, te ontwapenen, te doen wegdromen, te versmachten... noem maar op. It Was a Very Good Year is de onverwoestbare klassieker van deze plaat natuurlijk, maar ook het titelnummer, It Gets Lonely Early en Once Upon a Time zijn prachtig.

Eind 1965 zou Sinatra 50 worden, en op dit album lijkt hij dat heel duidelijk te beseffen; tussen al het jonge geweld was hij een gevierde (oude) glorie, en de songs dragen dat gevoel van waardigheid dat ouder worden met zich meebrengt prima uit.

3,5 sterren

...samen op de bank, een wijntje erbij, kaarsjes brandende, deze plaat op de achtergrond en je hebt de ultieme sfeer te pakken...tijdloos album....

Dit is geen achtergrondmuziek... Ynse ga je schamen.

Frank stond tijdens de opname van dit album op de drempel van 50 jaar. Destijds werd dat inderdaad beschouwd als 'The September of My Years'. Grappig om Frank te horen reflecteren over zijn leven, terwijl die leeftijd momenteel als de zomer van het leven wordt gezien.

Maar afijn, Frank is op zijn oude dag bijzonder goed op dreef. Het blijft wellicht mijn favoriete album, terwijl de concurrentie (in de vorm van al zijn werk uit de periode 1954-1962, en ook nog Watertown) wel heel erg sterk is.

Ik hoor Frank gaat tijdens het koken. Ik vind zijn timing geweldig. Hij volgt niet het orkest, maar het orkest volgt hém. Hij zingt in zijn eigen tempo en is echt de baas. En als ik wat gestresst dreig te worden luister ik naar Frank en kom ik tot rust.

Vreemd om je te realiseren dat in hetzelfde jaar The Beatles en The Rolling Stones de wereld aan het veroveren waren, Elvis Presley volop in de filmjaren zat en Frank Sinatra gewoon ouderwets melancholisch bezig was. Sterk album.