Diana Jones - Museum of Appalachia Recordings (2013)

Vandaag beluisterd op Spotify - en geheel omver geblazen.Ik kende haar tot voor kort nog niet, zo moet ik bekennen. Dit is muziek die mij heel diep raakt, moderne folk met Ierse roots, zo puur, zo echt. Voor mij een revelatie.
Vorige week al besteld, nadat ik in Uncut een recensie had gelezen, en hier zag dat Lura en Kistenkuif over vorige albums de loftrompet hadden gestoken. Waarschijnlijk is dit album (althans op dit forum) een plaat voor de "fijnproevers" en zal het aantal stemmen aan de lage kant blijven. Liefhebbers van Gillian Welch zouden dit ook eens kunnen proberen, je weet maar nooit. Voorlopig (na een paar luisterbeurten) 4*. Zegt het voort.

Vanwege het grote aanbod is de beluistering van dit album erg verwaarloosd. Eigenlijk wel vreemd, omdat ik een zeer groot fan ben van Diana Jones. Gezien het enthousiasme van Nico de schade maar eens gaan inhalen. Je hebt gelijk met je opmerking dat het aantal stemmen laag zal blijven op dit album. Folk is niet bepaald populair op dit forum. Kijk maar naar het aantal stemmen op bijvoorbeeld, Josienne Clarke (voor mij een van de beste zangeressen ooit), Jennifer Byrne, Hiss golden Messenger etc.
Mooiste nummer vind ik tot nu toe Ohio, steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit.

Dit is mijn eerste kennismaking met Diana Jones en dat is er een met gemengde gevoelens. De muziek is prachtig, de melodieen heerlijk meeslepend, ze heeft wat te vertellen. Maar die stem he, dat is dan toch jammer. Het is niet vreselijk of zo, maar om een heel album naar een hete aardappel te luisteren is toch wel veel. Het mooiste nummer is inderdaad Ohio en op dat nummer komt haar stem ook het beste tot zijn recht. Ik wacht nog even met stemmen. Ik weet nog niet wat ik er mee aan moet.

Zelf moest ik ook enorm wennen aan haar stem, Henk! Ik begrijp je dilemma. Ze schrijft mooie songs en persoonlijk vind ik dit zelfs nog het minste album van het kwartet, wat hier op MuscMeter vermeld staat! Ze heeft overigens nog twee albums gemaakt. Iris Dement was nog zo'n zangeres, waar ik enorm aan moest wennen, maar die mooie songs trokken me uiteindelijk over de streep.

Album krijgt inderdaad weinig aandacht. Ligt waarschijnlijk vooral aan het feit dat het verwerken van invloeden van oude muziek uit de Appalachen niet meer zo hot is als een paar jaar geleden.

Diana Jones blijft het genre trouwe en levert weer een hele mooie plaat af. Remembrance Days gaat ze waarschijnlijk nooit meer overtreffen, maar veel minder is deze niet.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Diana Jones - Museum Of Appalachia Recordings - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

het zesde solo album van Diana Jones. zij groeide op als adoptiekind en studeerde in New York en maakte op 23-jarige leeftijd kennis met haar familie en roots uit de Appalachen regio rond Tennessee. dit album is een eerbetoon aan de stokoude muziek uit die regio, muziek die zij destijds leerde kennen via haar grootvader Robert Lee Maranville, aan wie zij het geweldige album "My Remembrance of You" (2006) opdroeg.

zag/hoorde haar jaren geleden in het voorprogramma van Mary Gauthier en recent als hoofdact tijdens haar laatste optreden in Oisterwijk, de afsluiter van een tournee van 10 optredens in het clubcircuit.
de impact en emotionele lading van haar live optreden is op dit intieme, kaal gehouden album grotendeels terug te horen. folk/roots lijkt mij inderdaad de juiste benaming voor de muziek op dit album, want los van bluegrass hoor ik hier niet of nauwelijks country in terug. de 12 songs van dit album getuigen wederom van haar grote songwriter's kwaliteiten, maar zijn naar mijn bescheiden mening net ietsje minder dan op haar doorbraakalbum "My Remembrance of You". overigens vind ik haar "oude" stem prima bij dit genre passen.

een aanrader voor de liefhebber van de muziek van Mary Gauthier, Gillian Welch (en David Rawlings) en soortgelijke artiesten.

Album werd geproduceerd door Diana Jones & Matt Combs
Recorded at the Peters Homestead Cabin, Musuem of Appalachia, Clinton, Tennessee
All songs by Diana Jones, except:
"Drunkard's Daughter" co-written Meg Braun
"Satan" co-written Donna Ulissee
"I Will and I Do" co-written Adam Levy

de muzikanten op dit album:
Diana Jones: vocals, guitar. tenor guitar
Matt Combs: fiddle, mandolin, banjo, mandolin, viola, harmony vocals
Shad Cobb: fiddle, mandolin, guitar, harmony vocals
Joe Dejarnette: bass
Laurellyn Dossett, John Lilly: harmony vocals

citaat uit de liner notes van Diana Jones:
quote
"Songs tell us how they need to be arranged and recorded if we listen. Some need a studio with isolation booths for a variety of musicians to overdub parts and some need a cabin with a few good pickers and a fireplace big enough to sit in. The songs I recorded at the Peters Hoemstead Cabin at the Museum of Appalachia were scratched out of my head and mined from my heart over the years since my grandfather passed on his love and tradition of old time mountain music to me. They were insistent and came to me during a busy few years on tour busses, in airplanes, hotel rooms and back stage dressing rooms. These songs had been waiting patiently for a quiet room with old time musicians gathered to let their simplicity shine in real time.

Fiddles, mandolins, guitars, banjos and a mandola were strewn around the room. We traveled from song to song and barely listened back but trusted that the feeling was there along with the crackling sound of the wood burning in the fireplace that you will hear at the end of some of the songs on the recording. After two days of playing music it was hard to imagine all that had happened as the last of the fire died down"
unquote

Ik zie geen stem van jou bij Better Times Will Come van haar, potjandosie
Voor mij veruit haar mooiste album.

dat klopt Lura heb deze in bestelling. beoordeling volgt later. als ik het goed begrijp zijn er van haar 7 reguliere solo albums slechts 5 verkrijgbaar. ik vermoed dat haar eerste 2 albums "Imagine Me" (1997) en "The One That Got Away" (1998) out-of-print zijn. er staan geen stemmen bij die albums. ken jij die eerste 2?

Die albums ken ik, potjandosie, heb ze digitaal. Een aantal jaren geleden sprak ik Jones na haar optreden op Tiengemeten over deze twee albums, maar ik geloof niet dat die ooit nog opnieuw uitgebracht gaan worden. Op The One That Got Away staat mijn favoriete liedje van haar, Easter in New Orleans. Volgens mij speelt ze live nooit meer songs van deze albums.