The Misunderstood - Before the Dream Faded (1982)

Dit was volgens de Wiki een favoriete band van de legendarische John Peel. Het was zelfs de enige band waar hij zelf manager van was.

Deze CD is van 1982 maar The Misunderstood was een band uit de zestiger jaren. Voor hun was het gezegde "Nomen est Omen" klaarblijkelijk zeer van toepassing.

Ik heb wel eens wat van ze gehoord maar nu heb ik deze CD binnen. Ik ben benieuwd.

Vooral de eerste zes nummers zijn erg sterk. Die zijn allemaal opgenomen in Londen (de band kwam uit Californië en was dus Amerikaans), in 1966. The Misunderstood was dus een van de eerste psychedelische rockbands uit de Britse underground. Hun optredens zijn naar het schijnt legendarisch, en als ik alleen al het nummer 'Children of the Sun' hoor, begrijp ik waarom. De laatste zeven tracks zijn minder indrukwekkend, maar nog steeds aardig ('Like I Do' vind ik zelfs prachtig ). Ze zijn dan ook een paar maanden vroeger opgenomen dan de eerste zes tracks. Helaas heeft de band na 1966 niets meer opgenomen, ik denk dat ze toen terug naar de VS zijn gegaan. Jammer, want ze hadden zoveel potentieel.

Rick Brown, Tony Hill, Steve Whiting, Rick Mos, Glenn Campbell. Read those names, learn them, touch them and remember. For if they fall then we too will fall. There are others, there will be others who have their feet shimmering on the roadway to this total awareness. If you understand me then follow, if you do not then ask and you will find the door, then you and I and all the world will cause the Misunderstood to become the Understood - but not before the door has closed behind the last person and we are alive in reality.

John Ravencroft
(aka John Peel)

42 jaar verder en weer is er een persoon door de deur .

Het is zeer spijtig dat deze band nooit verder is gekomen dan twee albums in 1966. Volgens het boekje hadden ze problemen met het verkijgen van visa of misschien wel met werkvergunningen in Engeland en na terugkeer in Amerika moesten ongetwijfeld enige bandleden aantreden om te worden klaargestoomd voor Vietnam.

Wat een gemis en wat zonde dat John Peel er niet meer is.

Ik ben het eens met Toon1 dat de nummers 7 tot en met 13, de nummers van "Blue Day In Riverside", er niet erg toe doen. 1 tot en met 6 daarentegen, van "Colour of Their Sound", de London recordings, zijn buitengewoon prachtig. Gelukkig zijn de meeste nummers op YouTube te vinden!

Voor de eerste zes nummers

5*****!

I Unseen
My Mind
Children Of The Sun

De eerste 6 nummers definiëren freak-beat. Bij mijn weten is er buiten The Misunderstood geen enkele band te vinden die dat waanzinnig hoge peil over zo veel nummers vol wist te houden.

De bassist van mijn broer's toenmalige band nam het Who Do You Love / I Can Take You To The Sun singletje mee uit London in 68 en dat veranderede mijn muzikale universum voor altijd.

Glenn Ross Campbell keerde trouwens terug naar de UK na zijn deportatie en startte de band opnieuw op met engelse muzikanten. De naam werd wat later veranderd in Juicy Luicy en die kennen we van welk nummer ook al weer ............ ? Psies !!

Children of the Sun en I can take you to the Sun zijn mede geschreven door Tony Hill, die High Tide zou oprichten. Hier is al te horen dat hij zijn gitaargeluid tot het uiterste wil vervormen. Probeer ook Tony Hill's vorige band uit - The Answers, single Into the Fear uit 1964. Niemand speelde op die manier.

De akoestiese gitaar coda in I Can Take You To The Sun vind ik heel apart en retegoed. Da's 'm ook neem ik aan ?

Vandaag na het doen van allerlei karweitjes even uitgepuft en dit fijne album weer eens opgezet.
Zo te horen hadden de heren de invloed van The Yardbirds ondergaan? I Unseen lijkt er wel een beetje op - alleen speelde Keith Relf beter mondharmonica.Het atmosferisch klinkende I Can Take You To the Sun (Inderdaad die gitaarcoda) is mijn favoriet op dit album. De tweede helft vind ik beduidend minder. Dan hoor ik toch liever The Yardbirds.

Daar hoeft geen vraagteken achteraan, ze kofferen zelfs I'm Not Talking een nummer wat de Yardbirds ook al deden ........... maar op de eerste 6 nummers geeft Misunderstood toch wel een heel eigen draai aan de nummers en gaat de lap-steel van Glenn Ross Campbell verder waar de slide-guitar van Jeff Beck ophield ....... I Can Take You To The Sun staat voor mij op ongeveer gelijke hoogte als Happenings Ten Years Time Ago .......