Riot - Rock City (1977)

Een heel degelijk debuut van Guy Speranza en co. Dit album heeft gelijk al die typische RIOT sound, vormgegeven in intelligente nummers. En hier op de hoes dukt ook al gelijk de RIOT mascotte op, het zeehondje.

Inderdaad, heel degelijk, op naar 'Narita'.

Die zeehondenkop op een man met een bijl in handen is een bijzondere mascotte!

Dolgedraaide energieke uptempo hardrock met goede songs, goede zanger, goed samenspel ... en een geluid waar het speelplezier en luisterplezier van af spat. Hier word heel stevig gespeeld met een geluid die je maar al te weinig meer hoort. Een groep die ik het afgelopen heb herontdekt.
Dit is het debuutalbum nog met zanger Guy Speranza (die in 2003 overleed) welke oorspronkelijk in 1977 op hun eigen label Fire Sign uitkwam in Frankrijk dan nog. Later verkocht Attic Records de plaat in Canada en in Europa zorgde Ariola voor de distributie.
Hierop zijn Warrior en Rock City mijn favorieten.

Ik twijfel nog steeds of het een zeehondje is, die mascotte.

Het doet me meer denken aan een fret of een hermelijn of zoiets

Klik Daar (onder het vierde kopje in blauw) kan je alles lezen over de oorsprong van wat toch echt een zeehondenkop moet voorstellen!

Ik vind, maar 3 nummers van dit album de moeite waard.

De laatste 2 nummers, vind ik tenenkrommend slecht.

Aardige opmaat naar Narita en Fire Down Under, dit album. Dat niveau haalt dit album zeker niet maar met name het eerste deel van de plaat klinkt prima. Het afsluitende This Is What I Get is echter een drama.

Dit album uit 1977 werd in 1978 onze platenkasten ingeschreven door Kees Baars van muziekkrant Oor (destijds ook nog een echte krant die 2 wekelijks uitkwam).
Dit album heeft heel wat rondjes op de draaitafel doorgebracht.
Wat nu vooral opvalt is dat het een heel leuk album is waar vooral het spelplezier van afspat met voortreffelijke zang en erg fijne gitaarsolo's.
Het zijn vooral rock & roll liedjes die wat zwaarder worden gespeeld , hardrock of beton heette dat destijds .
Warrior springt er wat mij betreft wel bovenuit, maar in tegenstelling tot sommige hier kan ik zo'n cheesy liedjes als This is what I get prima hebben.
Fijn plaatje.

Guy Speranza heeft toch wel één van de meest herkenbare en dwingende vocalen van de vroege Heavy Metal scène. Deze zanger had je bij elke stevige gitaar band kunnen plaatsen en hij zou zich met gemak kunnen handhaven. Helaas keerde hij de business de rug toe in 1981 al. Maar niet voordat hij drie albums voor het New Yorkse Riot had volgezongen. Deze Rock City geeft een mooi inkijkje van hoe de metal zich evolueerde. Natuurlijk is het nog steeds vlot gespeelde rock muziek maar de distorted scherpe gitaarriffs beginnen hier al vorm te krijgen. Speranza schroomt zich niet om hier al flink wat echo op zijn stem toe te laten voegen. Daardoor krijgt ook dit album al echt dat Sword & Tequila riot gevoel mee. Leuk onevenwichtig debuut met twee wazige Sweet like liefdesliedjes aan het eind.
Dat kan natuurlijk een stuk beter. Daarom Narita.

Riot. Een band die ik nog niet heel erg kende maar, door een discord server was mij deze band weer naar boven komen drijven. De eerste plaat heeft daarna ook mijn interesse weer echt gewekt en door wat informatie door last.fm was ik eigenlijk klaar om er een marathon voor te beginnen. De eerste plaat komt eigenlijk al als een bom binnen en staat als een huis.

De zang is erg goed, met felle tonen en leuke pakkende teksten weet 'Riot' al enige indruk te wekken. Ook de gitaarsolo's waren van goede klasse. Toch neigt de band nog erg naar hard rock. De band weet wel lekker een beat te geven maar is soms nog wat cliché zeker op vocaal gebied.

Toch blijkt deze plaat nog een sterk debuut. En weet 'Riot' mij zeker te overtuigen deze marathon door te zetten, toffe muziek!

Het Debuutplaat van Riot is nog weinig verheffend, tracks als Warrior, Overdrive en Gypsy Queen zijn nog goed te pruimen. En Tokyo Rose is qua compositie misschien wel het beste. Maar er staan ook draken op als Heart On Fire. Opsteker in deze is wel dat alle nummers van de band zelf zijn, dat zie je niet vaak bij een debuut (zeker toentertijd). En dat ze kunnen musiceren is ook wel duidelijk want over het algemeen is het lekker strak ingespeeld.
Het album was commercieel geen succes en het had weinig gescheeld of het was bij deze ook gebleven.

Opmerkelijk is toch dit bericht in Metal Archives over dit album: "In 1975 Costello joined Riot V, which was by that time working on two songs supposed to appear on a compilation of bands from New York. A four track demo was recorded, but the project of the compilation failed; the band decided to move on with a second guitarist instead of keyboards, so Costello was fired and Louie Kouvaris took his place. He actually took part in the recordings of Rock City in 1977 as session keyboardist, but he was never credited." (Bron: Steve Costello - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives - metal-archives.com)

Hier en daar hoor je hem, maar ver op de achtergrond. Weeral iets bijgeleerd na al die jaren en hier hoor je de kiemen voor de albums Narita en Fire Down Under met dat buitengewoon lekker speels gitaarwerk.