Sido Martens - Drang (2011)

Heb wat cd's van Sido Martens besteld, de oud muzikant van Fungus. Hem via een oude plaat weer tegen gekomen en benieuwd wat voor muziek hij nu maakt. Na een lange periode van stilte is hij eind jaren 90 weer platen gaan maken en dit is het eerste weer bij een regulier label. Op zich ben ik niet altijd weg van de Nederlandse taal bij muziek, met daarbij wel uitzonderingen. Lohues, Gerard van Maasakkers en Willem Vermandere. Bij die laatste twee (die in zuidelijk dialect zingen) is er altijd nog wel een gevoel van vriendelijkheid, maar vooral mildheid in de songs te bespeuren. Liedteksten kunnen redelijk hard en stevig zijn, maar altijd is er toch nog iets wat het zachter maakt.
Bij Sido Martens , een echte noorderling (Fries) mis ik vooral dat laatste. Teksten zijn directer, het laat wat minder de verbeelding spreken. Een nummer als bermbloem (er ligt een kind langs de weg, ademt niet, is niet meer bij ons) laat geen enkele ruimte meer over en slaat daardoor bij mij wat dicht. De muziek is verder dik in orde, Sido zingt ook prettig. Leuk dat hij een nieuwe versie van Kaapŕen Varen heeft gemaakt. Ik moet nog wat wennen aan de directheid van Sido Martens, ik mis hierin het Brabantse en Vlaamse gevoel. Dat kun je natuurlijk ook niet van Sido verwachten, maar voor mij wel heel erg apart om dit haarfijn aan te voelen. Iets meer humor, zachtheid, melancholie en positiviteit. Maar ik besef dat dit dan niet Sido Martens meer is. Hoewel het laatste lied wel duidelijk een poging daartoe is 'zacht lied'.