Magma - Magma Live (1975)

Mijn allereerste Magma-album is dit, maar dit was voor mij een hele openbaring. Ik kende de band al van enkele vreemde nummertjes vanop progarchives, maar dat leek me toen niets. Dat vreemde onbegrijpelijke taaltje dat ze zongen, Kobaïaans, dat was maar niets vond ik. Een tijdje later besloot ik de band, mede dankzij het terziele gegane internet-radioprogramma 'Dreams Wide Awake' opnieuw een kans te geven & te verkennen. Als 1e album werd dit live-album me aangeraden. Het zou een perfecte synthese zijn van het Magma-werk (& is tenslotte Magma geen live-band bij uitstek?).

Ik werd overdonderd door dit werk reeds bij de 1e beluistering. Zo intens, zo oprecht, zulk muzikaal meesterschap. Een ervaring die ik zelden meemaakte bij een live-album. (enkel Seconds Out van Genesis kon hieraan tippen, maar das een ander verhaal)

Het album begint met de epic Köhntark (op mijn versie 1 nummer van 31 minuten), eigenlijk hetzelfde nummer als Köhntarkösz van het gelijknamige studioalbum. Vanwege een probleem met de producer moest dit nummer een andere naam krijgen, vandaar dus... Een nummer dat in het begin een beetje een hypnotiserend effect heeft vanwege het herhaaldelijk herhalen van het zelfde thema & de tekst (tenminste dat denk ik, m'n Kobaïaans is niet al te best). Dat begineffect (overigens een typisch voorbeeld van de Zeuhl-stroming) sleurt je verder mee in het nummer, dwingt je verder te luisteren. Eigenlijk echt een nummer dat Zeuhl op zich beschrijft: ook de zangstijl bijvoorbeeld al. Sterk geïnspireerd door Carl Orff (wie ooit Latijn heeft gevolgd herinnert zich mans Carmina Burana ongetwijfeld).

Kobah dan vind ik persoonlijk een nummer dat de jazz-inspiratie van de band duidelijk maakt. Christian Vander (stichter & leider van Magma) was een groot bewonderaar van jazzlegende John Coltrane. Dat hoor je duidelijk terug in dit nummer.

Bij Hhaï wil ik kwijt dat het volgens Vander gaat over hoop, zorgen, plezier, etc. Hhaï zou ook zoveel betekenen als Alive. Persoonlijk hoor ik er niet veel hoopvols in, maar dat is de stijl van Magma zowat.

Mëkanïk Zaïn dan bevat een absolute hoofdrol voor de amper 17-jarige (!) violist Didier Lockwood. Ergens in het midden van het nummer doet hij een schitterende vioolsolo die echt door merg & been heen bijt. Nu is een vioolsolo iets waar ik sinds John Cale bij the Velvet Underground erg van hou, maar deze hier is echt enorm sterk. Een absolute belofte was Lockwood toen.

Samengevat is dit een live album dat een perfecte weergave geeft van hoe Magma live moet geweest zijn. Overall een vrij gewelddadige & hypnotiserende sound, zeer kundig ingespeeld met schitterende improvisaties (denk daarbij aan Didier Lockwoods solo) Dus is de plaat inderdaad een ideale instap voor Magma, maar voor mij al meteen een waar meesterwerk. Maar kan ook meteen dienen als instap voor het gehele Zeuhl-genre. Een absolute aanrader dit werkje. Jammergenoeg, net als heel het Magma-werk, niet te vinden in een 'klassieke' cd-winkel, je zal je tot gespecialiseerde verkoopsites moeten wenden hiervoor.

Ik heb geprobeerd deze muziek te begrijpen, maar dat lukt me niet. Ik kan er helemaal niets mee. Ik mis harmonie, melodie en daardoor structuur, voor mij erg belangrijk, Zou ik een stem geven dan is het 1,5*.
Alleen voor (jazz)liefhebbers.
Het album staat in de jaarlijst 1975 van oor op plek 46.

Goed album waarin o.a. de viool als soloinstrument naar voren komt. Dat doet me een beetje denken aan King Crimson in het begin van de jaren 70 met David Cross, LTiA album.
Maar het typische hoogtonige gezang van de Magma dames maakt de sound vrij uniek.
De laatste track heeft een intro dat me een reminder geeft naar de eerste track (Facelift) van Soft Machine's, Third album, dus dat klinkt niet verkeerd.
Ik prefereer persoonlijk de studioversie van Koehntark nipt boven deze live versie, maar dat is puur een kwestie van persoonlijke smaak.