Stanley Clarke - Modern Man (1978)

Ik weet niet wat Stanley Clarke met deze plaat wilde bewijzen, het klinkt alsof je naar Electric Light Orchestra luistert. De funk en jazzrock zijn wel wat erg veel naar de achtergrond verdwenen, en in plaats daarvan heel veel symfonische popkitsch. Dit is duidelijk niet aan mij besteed. Een aantal liedjes neigen wat richting de popfunk, maar het is allemaal te vlak, en te zoet en te kitscherig.

Ja, ik heb dit ook altijd een nogal merkwaardige, afwijkende plaat gevonden, die balanceert tussen orchestrale popfunk en een nogal pompeuze aanpak. Ik heb het idee dat Stanley Clarke met deze plaat zijn klassieke opleiding wilde etaleren. Dat resulteert in nogal bombastische muziek, die af en toe zelfs doorslaat naar het kolderieke. Zoals zijn gesproken voordracht in het openingsnummer, die volgt na een al even pompeuze drumroffel.

Het lijkt erop dat Stanley Clarke op dit album zelf de grens niet kon onderscheiden tussen kunst en kitsch, want veel op dit album valt in de laatste categorie. Jammer, want met een topbezetting (onder veel anderen Jeff 'Skunk' Baxter, Jeff Beck, Jeff Porcaro, Carmine Appice, Dee Dee Bridgewater) had er zoveel meer in kunnen zitten. Je hoort dat er virtuozen aan het werk zijn, maar de nummers en arrangementen zijn veel te kitscherig, terwijl disco-achtige ritmes op sommige nummers ook niet ver weg zijn.

Het enige nummer dat echt knalt is Rock 'n' Roll Jelly, waarin het het powertrio van Beck, Clarke en Appice helemaal losgaat. Daarnaast zijn More hot fun (een vervolg op Hot fun van het voorafgaande album School days) en Dayride (waarvan het origineel te vinden is op het RTF-album No mystery) aardige nummers, maar die zijn allebei een soort van 'geleend'. Voor het overige is Modern man toch vooral een gedateerd klinkende curiositeit.

Gelukkig hebben we School Days en Journey to Love om echt goed te genieten. En elke artiest heeft recht om een stinker te maken.

School days is een topper in het jazzrock-genre, daar zijn we het over eens. Journey to love ken ik niet, daar zal ik me binnenkort eens aan wagen.

Gek genoeg vind ik Modern man, ondanks mijn vrij negatieve recensie, niet eens echt een 'stinker'. Ik vind het eerlijk gezegd best een intrigerende plaat om te beluisteren, maar dan meer in de zin van: hoe topmuzikanten de plank mis kunnen slaan door een keuze voor het verkeerde muzikale concept. Want qua muzikale virtuositeit valt er best wat te genieten hier. Maar het wordt overschaduwd door te veel orkestrale bombast enerzijds en teveel suikergoed anderzijds. Je vraagt je bij zo'n plaat als deze altijd af: waarom zouden ze dat nou zelf niet gehoord hebben toen ze het eindresultaat beluisterden?

Het is feite een soort experimenteringsdrang. De inkomsten namen toe, en daarmee ook de studiocapiciteit. Ik denk dat dit soort artiesten rond deze periode een soort carte blanche kregen van de labelbazen; doe wat je wilt.

In de VS had je de punk-gekte wat minder, dus konden artiesten tot ver in de jaren '80 nog best wel bombastische werken afleveren. Ik meen dat de jazzrock/fusion en aanverwante stijlen het echt heel erg goed deden in de States.

Corea bracht ook vier platen per jaar uit rond deze tijd. Daar zitten meesterwerken tussen en missers.
Het is natuurlijk allemaal ook een kwestie van smaak. Die soloplaten van Lenny White en Al diMeola vind ik veel geslaagder. Al ging echt de fusion/hardrock kant op, met veel succes en Lenny had wat leuke r&b/funk-platen, die helemaal zo slecht nog niet zijn.

Deze plaat vergeet ik maar gewoon het liefst, al is is niet zo slecht, het is gewoon niet wat je verwacht van een artiest die met School Days op de proppen kwam.

Zoals de voorganger (I wanna play for you) al toegankelijker (zeg maar commerciëler) het avontuur is weg....