Jonny Lang - Fight for My Soul (2013)

Jonny Lang zet met deze Fight for My Soul zijn handelingsrepertoire op 'repeat'. Is dat erg? Nee. Ook dit album klinkt weer zeer acceptabel met catchy blues rock songs. Hij kiest voor de veilige (lees commerciële) kant om zijn fikse fanschare niet teleur te stellen. Ik was in de 90's na de release van Lie to Me aardig aan hem verknocht. Ben hem redelijk blijven volgen en het kan een prestatie worden genoemd dat hij dicht bij zijn stijl en niveau is gebleven. Veilig maar wel lekker.

Een piepjonge Jonny Lang overdonderde me met zijn debuutalbum ”Lie to Me”. Als je op die leeftijd zo gitaar kan spelen en als je stem klinkt als een doorleefde bluesveteraan, dan heb je mijn aandacht. Echte blues maakt Lang al een tijdje niet meer. In de loop der tijd zijn er invloeden uit de soul en gospel in zijn muziek geslopen. Jonny Lang is dan ook een religieus man. ”Fight For My Soul” is Lang’s volgende album sinds jaren, nadat hij zijn aandacht vooral op zijn gezin richtte. De blues blijft de basis voor zijn muziek, maar daaromheen laat hij toegankelijke invloeden uit pop, rock, soul en gospel toe. Daarnaast is Lang gegroeid in het schrijven van goede liedjes. Zijn stem blijft prachtig en zijn gitaarspel is nog steeds voortreffelijk. Niet overheersend, maar subtiel en toch duidelijk genoeg om positief op te vallen. Albumopener ”Blew Up” is heerlijk en daar spat de blues nog behoorlijk vanaf. De funky gitaren op ”We Are The Same” zijn erg lekker, net als de gitaarsolo aan het eind. ”River” heeft een heerlijk gospelkoortje en het afsluitende ”I’ll Always Be” is hele mooie ballad. Vooral de rustige nummers kennen een mooie gestage opbouw. Ik ga Jonny Lang live zien tijdens de Rhythm & Blues Night te Groningen in 2014. Daar kijk ik erg naar uit, en ”Fight For My Soul” is een heerlijk album dat voor meer dan voldoende voorpret gaat zorgen.

Kijk daar vinden we elkaar weer Laat Amos Lee de bejaarden maar vermaken (sorry)

Ik kan wel wat hebben hoor Broem

Ik heb wat geluisterd, en het klonk in mijn oren als hitgevoelige R&B/Soul van een donkere Amerikaanse artiest

Nee, dit is niets voor mij. Kan gebeuren.

I know

Inderdaad veel minder blues georiënteerd, maar wel een fijn rock album. Zijn gitaarspel is dik in orde en de nummers zakken nergens echt door het ijs. Prima productie ook.