Lynch Mob - REvolution (2003)

Elke band heeft het nu ondertussen weleens een keer gedaan.
Oud werk opnieuw opnemen, omdat er nou eenmaal geld in het laatje moet komen, en omdat studio's moderner zijn en in de begindagen veel songs soms tegen demokwaliteit aan liggen.

Wat Lynch hier doet met Rob Mason (zang), Michael Frowein (drums) en Anhtony Esposito (bass) is oude Dokken en Lynch Mob nummers, harder en vetter spelen.

Het mist zijn doel niet, moet ik zeggen. Heel veel songs zijn gestript van overbodige bombast. En Rob Mason zingt zo lekker rauw en gemeen alles in, dat je bijna Don Dokken en Oni Logan zou vergeten.

Michael Frowein is mij onbekend, maar een waanzinnig strakke drummer die er goede breaks, rolls en grooves tegen aangooit.

De productie ligt richting de grunge, wat het geheel alleen maar nog dreigender en vetter maakt.

Hmm, deze ook maar eens aanschaffen. Ik ben altijd al gek geweest van vooral het wat hardere werk van Dokken. Dit klinkt veel belovend Ozric!

Wat een vuige plaat, ontdaan van alle franje en het rockt als een malle.
Ik weet nou niet of ik een voorkeur heb voor Mason of Logan, wellicht heeft de laatste wat meer diepte in zijn stem en zingt hij wat gevarieerder. Echter Mason doet het vrij aardig. Wat ik echter altijd heb gehad met Lynch, de albums kunnen mij niet een uur boeien, daarvoor vind ik het songmateriaal over de hele linie genomen net even te zwak. Maar dit initiatief kan mij wel bekoren. Qua produktie, songmateriaal en invalshoek doet het plaatje mij een beetje denken aan Skid Row's Subhuman Race; een droge productie, zwaar en stevig, hoewel deze worp wel wat toegankelijker is. Een goede keus van Lynch om het materiaal van een productionele facelift te voorzien.