Jackson and His Computer Band - Glow (2013)

De vernietigende kritieken liegen er niet om.. Ben benieuwd!

Ik heb hier een positievere kijk op dan pitchfork en de eerste lage cijfers die gegeven worden.

Een dromerig electronica album met verbogen commerciele invloeden, veel variatie, maar een sterke cohesie. Wat mij betreft een aanrader vooral ook op de geluidsmanipulaties, texturen en andere details te letten die de pop elementen elegant verdraaien. Dan komt de echte sterkte naar voren van deze muziek en klinken de composities heerlijk entertainend, en balaceert deze luchtigheid de vaak ook dramatische noten mooi uit. Ondanks het kakofonische karakter is er ook veel vloeiendheid en rust. Deze plaat verdiend wat mij betreft aandachtige beluistering.

Het hart van deze plaat is mooi en leidt voor mij tot een grote herdraaiwaarde. Dit zal een plaat worden die vermoedelijk langzaam een groep grote liefhebbers zal vinden en langzaam maar zeker zal stijgen in algemene waardering. Veel mensen zullen deze plaat bij een korte check waarschijnlijk niet op waarde schatten door de (ogenschijnlijke) tweesplit tussen commercie en puurheid. Ik vind die tweesplit juist heel mooi gedaan hier en live deed 'ie het ook goed bij anderen. Neem dit soort momenten bijvoorbeeld.

Live valt alles makkelijker op z'n plek wanneer je het plezier aanschouwt waarmee een set wordt opgevoerd met prachtige zelfgebouwde muziekmachines. Stond daar vlak voor gister en het was een érg vette electronica live perfomance. Lijkt een ruimtevaartuig-cockpit van waaruit wordt opgetreden. Mooi is mee te kijken welk radartje wat manipuleert. Zeker een electronica artiest om eens live mee te maken.

John Doe, zijn debuutalbum al eens beluisterd? Echt de moeite ook! Heb hem vorige zomer gezien op het Dour festival en moet zeggen dat ik iets totaal anders had verwacht. Was er persoonlijk niet zo vol van. Ik kende deze artiest namelijk als iemand die extreem eclectisch en knip-plakkend te werk gaat: muziek met bijzonder veel weerhaken en flarden. De set die hij voorschotelde aan het publiek was daarentegen redelijk rechttoe-rechtaan. Wellicht heeft de man een genre-switch gemaakt tenzij zijn set natuurlijk serieus verschilt met deze plaat.

Tja, op genres richten is toch al gauw een beetje aan de oppervlakte blijven. Ken die en vond die ook leuk, wat me ook benieuwd maakte naar deze, de vorige is wat complexer aan de oppervlakte inderdaad, maar dit is nog vrijwel hetzelfde wat betreft eclecticisme en flarden voor mij, het glijdt alleen wat vloeiender wat z'n voordelen kan hebben.

Zielsvol/muzikaal genoeg plezier op deze plaat voor mij. Maar geen perfecte plaat (de vorige trouwens ook niet), ''G.I. Jane (Fill Me Up)'' vind ik trouwens een misser. Over het algemeen biedt dit album wat mij betreft een prima balans tussen vrij hoge toegankelijkheid en toch het hart helemaal op de juiste plek. Vind het wel grappig hoe lege dance om de hoek komt kijken, maar het klinkt puur genoeg, en het is niet zomaar even te maken, er zit genoeg gevoel in. Voor mij is het aansluitend bij sommige muziek van Hudson Mohawke en Mike Slott qua gevoel.