Kreator - Dying Alive (2013)

Lees mijn recensie van Dying Alive op Zware Metalen.

Kreator zit vanaf Violent Revolution op een sneltrein die niet te stoppen lijkt. De mannen blijven ijzersterke platen uitbrengen en hebben een sterke livereputatie. Dit wordt bevestigd met Dying Alive, de nieuwe live-dvd. De vorige dvd van Kreator was op verschillende locaties gefilmd, nu heeft de band gekozen voor de Turbinehalle in Oberhausen...

Ik heb net "Death to the World" bekeken op youtube en als de hele DVD zo geschoten is denk ik dat ik enkel voor de cd of lp ga. Ik vind dat snelle "flitsen" tussen verschillende camera's altijd zo irritant.

Als niet Kreator fan moet ik zeggen dat het best een amusante verzameling nummers is. Ik had alleen wel wat meer van de zang verwacht, die klinkt toch nog redelijk gewoon. Instrumentaal klinkt het als een geoliede machine, geen uitgesproken klasse, maar wel heel veel routine. Oudjes als Extreme Agression, Pleasure to Kill en Flag of Hate ontbreken natuurlijk niet en zijn zo ongeveer de enige nummers die ik kende. Wel moet ik zeggen dat ik regelmatig aan Slayer moest denken, die structuren en ideetjes haal je er zo uit.

Precies dat. Ik vind dat Kreator een autopilootband geworden is. Dying Alive is wat mij betreft illustratief daarvoor. Zorgvuldig speelt men de deuntjes van de albums na. Op de schop onder de reet die ik ooit kreeg van Pleasure To Kill, Endless Pain en ook Extreme Aggression zit ik nog steeds te wachten. Kreator anno 2013 is inderdaad een geoliede machine geworden. Een ware 'riot of violence' creeëren, zit er helaas niet meer in.

Kreator is niet zo mijn band, hoewel ik wel enkele albums goed vind. Misschien worden/zijn dat er nog een paar meer, maar dan moet ik in de weer in de 80's duiken. In mijn herinnering vond ik daarna Coma of Souls (1990) en Violent Revolution (2001) de moeite waard, maar zoals gezegd; misschien zijn die albums die Edwynn noemt wel (wat) beter.

Het oude spul is veel onstuimiger. Rommeliger, zo je wilt. Maar qua energie helemaal 'je dat' voor als je van metal houdt.

Extreme Aggression en Coma Of Souls zijn veel gestructureerder en melodieuzer. Dat is wel Kreator op het echte hoogtepunt. De meer experimentele albums zoals Renewal en Endorama vind ik ook zeer de moeite waard.

Vanaf Violent Revolution is er een Extreme Aggressionreprise begonnen die tot op heden nog niet opgehouden is. Wat dat aangaat is er technisch niet veel op aan te merken, maar de opgefokte Kreatorgeest is ondertussen zo uitgehold en versleten als wat. Gezien de lovende kritieken sta ik daar wat alleen in, maar zo ervaar ik het nu eenmaal.

Ok Edwynn. Ik ben wel een beetje bang voor de 80's produktie van sommige/meerdere metalalbums. Als je zegt 'rommeliger' dan klinkt dat voor mij niet zo positief, maar ik zal het moeten beluisteren en misschien vind ik het wel niet storend. Aan de andere kant houd ik ook van energiek, dus wie weet. Verder ben ik het wel met je eens dat Kreator al lang niet meer (zo) interessant is.