Stephan Micus - Implosions (1977)

Een prachtig, hypnotizerend album van onze wereldvriend (als in wereldmuziek) Stephan Micus. Het eerste nummer As I crossed a bridge of dreams is misschien wel mijn favoriete wereldmuziek-liedje. Nou ja, liedje, 21 minuten daarvan. Het toneel wordt betreden door drie acteurs: de sitar, de gitaar en de stem van Micus, die teksten zingt, die klinken alsof ze allerlei betekenisvolle, zen-achtige waarheden herbergen, ware het niet dat het gewoon allemaal geïmproviseerde lettergrepen zijn.
Zelden hoorde ik een sitar met zoveel gevoel bespeeld worden als hier, en de gitaar speelt een sleutelrol ten behoeve van de dramatische intensiteit. De som der gehelen is van uitzonderlijk niveau en bezorgt mij nog iedere keer kippenvel. Helaas gaat zo'n album na zo'n opener alleen bergafwaarts, maar ook de rest is zeer goed te pruimen. 4,5/5

Ps. Voor degenen die nog niet overtuigd zijn: Zelfs BoordAppel was er over te spreken!

Erg over te spreken zelfs . Ik heb de ballen verstand van wereldmuziek, nou ja, hier schalt wel eens panfluitmuziek uit de Andes (of de Vaalserberg, wie zal t zeggen) door het huis en dat vind ik altijd wel relaxt klinken maar dit heeft toch nog wel iets aparts en eigens over zich. Moeilijk te omschrijven, klonkt in ieder geval erg goed en smaakte naar meer. Binnenkort eens becijferen.

Stephan Micus weet mij te overtuigen van zijn kunnen met Implosions. Het album is 1 mystieke hypnotiserende trip met ongelovelijk veel gevoel. Het gitaar en sitarspel is inderdaad enorm intens, niet alleen in het openingsnummer, maar door het hele album heen. Er word prachtig gezongen en het album is van pure schoonheid. Echter kan ik niet hoger dan een 4* geven. Dat komt omdat ik het album na I Crossed A Bridge of Dreams flink minder vind. Dat nummer heb ik net pas gehoord en ik ben enorm onder de indruk. Staat zeker wel in mijn top 25 nummers. Nou ja, nummers.. Dat is onderschatting van de hoogste catagorie. Het is een compositie van uitzonderlijke klasse.

Het album is ook enorm subtiel. Een mooi voorbeeld daarvan is wel For the 'Beautiful Changing Child'. Heel subtiel hoor je daar die panfluit voorbij komen en dat moment laat je dan niet meer los. Nog 1 keer word er dan nog een hoogtepunt bereikt door de prachtige gitaarritmes en de dramatische zang in For M'schr and Djingis Khan.

Een mooie ervaring en dankzij I Crossed A Bridge of Dreams zal ik die ervaring ook niet snel vergeten. Voor nu een 4*, maar zeker kans op meer.

Eigenlijk het eerste echte album van Stephan Micus, een album wat ik nog regelmatig draai. Mooi, afwisselend, waarin Stephan al laat zien wat hij op een andere albums ook doet. Improvisatie, zang zonder tekst , maar met klanken en inheemse instrumenten. Dit alles zorgt voor een geheel eigen geluid, wat niet echt te plaatsen is. Folk, world, jazz, new-age, fusion, van alles heeft het wat. Een totaal eigen geluid. In april 2017 komt hij naar Rotterdam. Zelf heb ik concerten van hem meegemaakt. Niet iemand die veel contact maak met het publiek, gehel in zij eigen muziek zit. Maar mooi om mee te maken.

Prachtige muziek inderdaad. Kant A krijgt wat mij betreft 5 sterren maar zoals andere users terecht opmerkingen kakt kantje B dan wel een beetje in. Niet dat het slecht is of vervelend om naar te luisteren ofzo maar het haalt het niveau niet meer. Totaal een welverdiende 4 sterren dus.