Stephan Micus - Listen to the Rain (1983)

Weer heerlijke gitaarmuziek, zo lekker onderuitgezakt, kijkend naar de regen. Achter een beslaande ruit.

Je ziet de druppels langzaam naar beneden vallen. Je hoeft niks, zit in een fijne schommelstoel en je brei-werk valt, er lopen wat vage wolven te kijken, want het sneeuwt intussen, maar het is harde sneeuw dus ze komen niet dichterbij. Je doet het beslagen ruitje wat af en ziet groene bomen, en een klein kletterent regentje, zo'n fijn miezertje. Je pakt een boek, en leest over spannende riddertjes waarbij het harnas ging roesten omdat ze teveel buiten liepen.

Fantastisch de ritme's en de fijne tijd die Stephan Micus ons gunt. Dit zouden veel meer mensen moeten kennen.

Stephan Micus is een gegaafd gitarist, die met hele mooie klankwisselingen je weet te betoveren. Ik hoor het nu al 2 uur, en elke minuut worden de nummers dieper.

De afsluiter van 20 minuten is wonderschoon.


Vooruit, weer een 4.5* (voorlopig)

Het 7e album wordt door een recensent een soort overgangsalbum genoemd. Persoonlijk hoor ik dat niet. Wel evolueert de stijl van Stephan Micus wel wat, latere albums klinken inderdaad wel anders dan die uit de jaren 80, maar er zijn geen echte keerpunten in mijn optiek.
In ieder geval is dit album wel zeer meditatief. De eerste drie nummers zijn 3 duetten, bijna 3 gebeden. Op ieder nummer krijgt de Spaanse gitaar een ander instrument als gast en dat zorgt voor prachtige verstilde muziek. Op 'Dancing with the morning' is dat een bamboe fluit (Suling). Het nummer is zeer energiek , prachtige start.
'Listen to the rain' is geheel anders, een beetje Aranjuez achtig waarbij de tamboera voor een drone achtige toon zorgt in het begin van het nummer.
Bij "White Paint on Silver Wood" komt de shackuhachi aan bod, een Japans blaasinstrument wat Stephan Micus vaak gebruikt. Het nummer begint bijzonder sereen met enkel de shackuhachi tot op een subtiele manier de gitaar invalt. Opvallend aan deze drie nummers is dat Stephan Micus het redelijk simpel houdt. Dat zien we meer bij de platen in de jaren 80. Ze zijn minder complex dan latere platen. De platen in de jaren 80 lossen zich ook sneller af, later is het heel gewoon voor Stephan Micus om drie jaar over een plaat te doen.
'For Abai and Togshan' is wel wat complexer met eerst 3 en aan het eind 5 dilrubas (populaire vedel uit noord-India, de dilrubas is een slimme combinatie van een sitar en een sarangi) en 5 Spaanse gitaren daar tussen in met de dilrubas. Met meer dan 20 minuten is dit echt nog de oude Stephan Micus, fascinerend word je meegenomen in de muzikale droomwereld van Stephan Micus. Het lijkt in het begin traditionele Indiase muziek, maar het is toch echt een eigen compositie van deze ras artiest. Vroeger ongelooflijk veel gedraaid, het zorgde voor een spiritueel gevoel, soms misschien wel een vlucht naar binnen maar wat geeft dat ? Maar ook in dit lange nummer zit veel afwisseling.
Weer een pareltje van Stephan Micus, altijd op zoek naar nieuwe muzikale oorden en instrumenten die dan op geheel eigen wijze tot een nieuw geheel gevormd worden.