Stephan Micus - Life (2004)

Een album van Stephan Micus dat door weinigen als een van de besten wordt gezien. Terwijl hij er wel drie jaar over heeft gedaan. Misschien zit daar ook wel een beetje het euvel. Het is misschien allemaal iets te veel. Het openingsnummer kent 9 instrumenten en een veelvoud van stemmen. Het is razend knap, klinkt prachtig, maar het lijkt wel of het spontane dat zeker in de eerste platen van Micus nog wel aanwezig was, er bijna niet meer is. In de begeleidende tekst gaat Micus terug op Koan, een van de eerste platen van hem. Hij refereert aan zijn eerste tochten in China/Japan toen hij nog een tiener was en hij daar de Koan leerde kennen. Een tekst met een bepaalde tegenstelling erin, iets wat eigenlijk niet kan. Thuis gekomen met een veelvoud van instrumenten wilde hij enkel maar spelen met een Koan in gedachten. Nu is deze cd zeker niet slecht, het blijft ten slotte Micus. Meditatief, je meenemend naar verre oorden. Het blijft kwalitatief hoogwaardig. Maar net dat kleine beetje extra dat mis ik hier wat.