13th Floor Elevators - Easter Everywhere (1967)

Een redelijke plaat van dit psychedelische garagebandje. Dat sterke eerste nummer, 'Slip inside this House' is haast episch. Andere toffe stukjes zijn 'Slide Machine' of 'Nobody to Love'.
Dat electric-jug geluid werkt me wat op de zenuwen. Moesten ze dat nu werkelijk bij elk nummer gebruiken? Dit irritante experiment verpest de sfeer van het prachtige 'Dust'. 3,5*

Spijtig dat je niet voor bij de jug kan, want dit album is veel meer waard hoor .

Geweldig deze groep. Heerlijk album dat ooit zeker de 5 sterren kan gaan ontvangen.
Verlang hierbij geen heldere studio sound, maar wel een hele mooie overgave van de muzikanten. De jug zie ik hier trouwens als een instrument waar je zeker niet op hoeft te focussen. Onbewust laat het je dan meer uit de reguliere maat luisteren, waardoor je de muziek anders en mooier kunt gaan beleven.

Ik krijg helaas ook 'jeuk' van de juk; wel een aantal aardige/mooie nummers, maar al met al weet het me te weinig te boeien.

Ik vind deze plaat even goed, al dan niet beter dan het debuut.
Deze lijkt bij vlagen minder psychedelisch dan het debuut, maar is dat eigenlijk niet.
Deze lijkt vooral iets meer gestructureerd.
Mooi covertje van 'Baby Blue', de 'jug' geeft het net iets extra's.

Kan ook voor mij naast of in de buurt van het legendarische debuut staan. Sterk album hoor!

Mooie start van dit album. Alleen een beetje lang. Ook Slide Machine met ietwat storende jug is OK. In She Lives is de jug al minder prominent, fijne song. Nobody to Love behoort niet tot mijn favo's. Een beetje een vlak nummer.
Baby Blue wordt hier prima uitgevoerd. In Earthquake vind ik de jug erg storend. Jammer want het is een leuke track. Dust, lekker rustgevend, Levitation en I Had to Tell You, de eerste stevig, de tweede erg rusig zijn twee fijne songs. Afsluiter Pictures (Leave Your Body Behind) is wat mij betreft een misser.
39 in de 100 Greatest Albums of 1967 en 34 in Best Ever Albums. 3,5*

Lekkere opvolger van 13th Floor Elevators, maar het niveau van het debuut wordt net niet gehaald. Een handvol boeiende songs, niet zelden met een jammend karakter (opener en afsluiter, om er maar twee te noemen), alsook een wat aparte maar best geslaagde Dylan-cover. Verder valt me ook op dat de zang van Roky Erickson me soms wat doet denken aan John Darnielle van The Mountain Goats, wat ik best een vreemde doch grappige associatie vind.

3,5 sterren