Herman's Hermits - Herman's Hermits (1965)

something tells me i'm into something good.....

Herman's Hermits kwamen uit Birmingham (Engeland) en waren een zeer succesvolle sixties beatgroep. Hun muziek was vooral gericht op de allerjongste tieners, maar ik heb het vermoeden dat de moeders van hun fans ze stiekem ook best schattig vonden, vooral Peter Noone natuurlijk, hun zanger met dat onschuldige toetje. Dit eerste album klinkt precies zo. Het was hun eerste Britse album, dat pas verscheen toen er al twee albums van ze in de USA waren verschenen. Daar waren ze namelijk van meet af aan bijzonder populair. Iets dergelijks gold wel voor meer Engelse artiesten en groepen, zoals The Dave Clark Five en Chad & Jeremy.
Dit album is niet heel erg slecht, maar bijzonder goed is het nou ook weer niet. Het eerste nummer is Heartbeat en dat was gelijk schrikken, want wat zou Buddy Holly hiervan hebben gevonden. Verder staat er een coverversie van de eerste Yardbirds-hit For Your Love op, en die is ook niet echt denderend. Maar I'm Henry the VIII, I Am en Mrs. Brown You've Got A Lovely Daughter heb ik altijd verrukkelijke liedjes gevonden. Tell Me Baby en Dream On zijn verder ook wel aardig. Zoals nlkink bij een ander album van Herman's Hermits opmerkte, is een goede compilatie echter te prefereren.

Ik overweeg ook wel eens een verzamelaar van de Hermans , Milk Today ,East West en Something Good zijn aardige songs
Maar denk dat het allemaal een beetje te braaf is voor mij

De bonus tracks zorgen nog voor een magere voldoende, want een aantal doet de 'hitdichtheid' op de CD behoorlijk toenemen. Eigenlijk was dit gewoon een singlesact. Hits onder de bonus tracks: I'm Into Something Good, Silhouettes, Can't You Hear My Heartbeat, Wonderful World, A Must To Avoid.
Sea Cruise ken ik alleen van John Fogerty. Maar het is hier een van de weinige tracks die ik niet van de Hermits ken.
Het is inderdaad wat braaf, teus, maar - een keer in drie jaar of zo - best aardig.
En, ik moet zeggen, ik vind het knap dat ze het tot 1971 gered hebben met dit repertoire.

Ik wil heel graag de muziek van de jaren zestig beter begrijpen en dus koos ik voor deze marathon de band met zo'n beetje de meest lullige naam: Herman's Hermits. Voor die gekke bui word ik nu wel hard gestraft, want ik heb me door zes mierzoete beatsongs moeten worstelen om tot het leuke For Your Love te komen. Daar komt uiteindelijk toch een beetje spanning in deze verder saaie brij. Ik kan me wel voorstellen dat dit voor een jong publiek gemaakt is. Toch kan ik me niet voorstellen dat deze band ooit succes had met flauwe rocksongs waar nauwelijks vlees aan zit. Wat een afschuwelijk gebrek aan talent.

Sorry RuudC, maar dat is dan wel op eigen risico.

Is dit dan niet meer een band om de singles van te gaan beluisteren? Ik heb het idee dat ze daar meer succes mee hadden dan met hun albums (die ongetwijfeld ook goed verkocht werden, maar toch).

Overigens is For Your Love imo sterker (en vrijwel gelijktijdig) uitgevoerd door de Yardbirds. Het is trouwens ook geschreven door Graham Gouldman van 10cc-faam, die bovendien ook het bekendste nummer van de Hermits schreLoveef: No Milk Today. Ik dacht zelf altijd dat de Yardbirds-versie van For Your Love het origineel was, maar de gegevens die ik nu kan vinden geven aan dat de vroegste uitgave van dit album in februari '65 was, en de vroegste uitgave van de Yardbirds-single (die een grote hit werd) in maart '65.

En tsja, als je de muziek van de sixties beter wil begrijpen, is het misschien ook aardig om de charts van destijds erbij te pakken. Want net als tegenwoordig, was ook toen een groot deel van wat er aansloeg licht verteerbare, en weinig verheffende muziek, waarvan het meeste nu vergeten is. Waaronder dus Herman's Hermits.

De groep heeft qua hits een hoop te danken aan producer Mickie Most. Tegelijkertijd is dat ook de achilleshiel geweest omdat Most alle ruwe randjes van de groep gladstreek.
Andere 'slachtoffers' van deze methode waren The Animals in hun EMI periode (1964-1965) en The Yardbirds ten tijde van Little Games (1968). Vooral bij The Yardbirds was het verschil tussen hun studio output en hun live repertoire dramatisch; wie op basis van de singles uit die periode naar een concert ging werd overrompeld door een voor die tijd snoeihard spelende bluesrock outfit. Alsof je bij een andere groep stond. Op de setlist stonden toen al nummers van Jimmy Page die later bekend zouden worden van de eerste albums van Led Zeppelin.

Arrie: wat For Your Love betreft, de hitversie van The Yardbirds is de definitieve versie.
Graham Gouldman had er al een demo van opgenomen met zijn semi-professionele groep The Mockingbirds en wilde The Beatles dit nummer in handen spelen. Wellicht zijn The Yardbirds een interessante groep als RuudC de 60s wil onderzoeken. Minder lichtgewicht dan Herman's Hermits, lijkt mij.

Tuurlijk! En de score maakt al heel duidelijk wat ik ervan vind, maar van frustratie is geen enkele sprake. Ik vind het leuk om oeuvres te verkennen. Ook als de muziek me niet aanspreekt. De Yardbirds staan idd op het lijstje.

Ik pak mijn partner in crime RuudC nog wel terug dat hij het me aandoet om dit te gaan beluisteren. Ik had op de eerste Beatles-albums al genoeg aan te merken hoe zoetsappig die meuk was, maar dit...

Goed, ik heb mezelf wel door ergere zaken heengeslagen. Dit soort albums duren gelukkig nooit lang. I Wonder is te tolereren. For Your Love heeft ook een aardige vibe. I'm Henry the VIII, I Am is melig en euhm...

Nee, laat ook maar. Dit is het gewoon echt niet. Mijn vader meldde laatst al dat de reden dat ik nu met gemak kan zeggen dat The Beatles in vergelijking met andere bands niet heel goed vind, komt omdat ik nu overzicht heb. Toen had men geen overzicht en kreeg men ook maar wat mee. Dat Herman's Hermits op basis van dit halve crooner-album toentertijd al niet goed genoemd kon worden, lijkt me echter toch wel duidelijk?