Pretenders - Packed! (1990)

De meeste bands beleven naast hoogtepunten ook een of enkele dieptepunten. Bij de Pretenders is Packed! dat dieptepunt. Niet echt slecht, maar wel tamelijk flauw.

Dat dit geen hoogtepunt is mag duidelijk wezen. Demeer daar dit een van de weinige albums is van Chrissie waar niet een hitsingle op staat. Geen uitspringers, geen hoogstandjes, geen vernuft. Maar wel vind ik dit een uiterst gemoedelijk album dat gewoon lekker klinkt voor bijv. de late uurtjes. 't is heel rustig allemaal, en daar weet ik me wel in te vinden.

matig plaatje van the pretenders die vroeger veel beter gepresteerd hebben , eerder zwak zelfs

Het is altijd wel lekker om Chrissie te horen zingen, maar dat kan niet verbloemen dat dit maar een matig plaatje is. Paar lichtpuntjes zijn Never do that en how do I miss you.

Nou, ik vind deze nou toch een van de beste Pretendersplaten. Sommige albums van ik nog wel eens wat eentonig. Deze helemaal niet. Naast de rustige zwoele Hynde nummers May this Be Love, Criminal, het rocky No Garantee en Downtown en zelfs het reggaenummer How Do I Miss You. Neen een lekker album , met mijn favo Sense Of Purpose

Nee, dit is zeker geen slechte plaat.
Klinkt alsof ze de rust gevonden heeft, het jachtige en urgente is eraf.
Zoals hierboven door Saldek gezegd wordt, eerder een CD voor een rustig avondje.
Wat ingetogen geproduceerd door de van Crowded House bekende Mitchell Froom die ook dei keyboards voor zijn rekening nam.
Chrissie had hier geen vaste gitarist meer (er waren er al 2 overleden). Ze speelde zelf en de andere 2 waren vooral Billy Bremner (ook een oude bekende) en Dominic Miller.
Lekkere songs wel met stiekem toch hier en daar mooi rustig twangend gitaarwerk.
Mooiste nummers Never Do That, Criminal, Hold A Candle To This en Millionaire. Ook de rest klinkt gewoon lekker, al had het reggaenummertje How Do I Miss You voor mij niet gehoeven.