Frank Sinatra with Quincy Jones and Orchestra - L.A. Is My Lady (1984)
mijn stem
10 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Qwest
-
L.A. Is My Lady (3:16)
-
The Best of Everything (2:49)
-
How Do You Keep the Music Playing? (3:56)
-
Teach Me Tonight (3:49)
-
It's All Right with Me (2:43)
-
Mack the Knife (4:55)
-
Until the Real Thing Comes Along (3:07)
-
Stormy Weather (3:42)
-
If I Should Lose You (2:40)
-
A Hundred Years from Today (3:10)
-
After You've Gone (3:17)
-
How Do You Keep the Music Playing (Joe Parnello Arrangement - 3 / 16 / 83) * (4:07)
-
How Do You Keep the Music Playing? (Bob Florence Arrangement - 5 / 17 / 84) * (3:55)
-
Mack the Knife [Vocal Overdub - 10 / 30 / 86] * (4:54)
-
Body and Soul (Torrie Zito Arrangement) * (4:20)
-
After You've Gone [Session Take] * (3:29)
-
Body and Soul [Session Takes] * (8:24)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur:
37:24
(1:06:33)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 2 augustus 2007, 00:07 uur
Een bijna vergeten Sinatra uit zijn latere dagen. In dit geval is dat zeer betreurenswaardig. Het orkest van Jones speelt de sterren uit de hemel en dat met een Sinatra in topvorm. Moet dat nou weer , dacht ik , toen ik de beroemde Weill/Brecht song Mack the Knife op de tracklijst zag staan in ' 84. Ja , dat moest . Want hoewel het nummer al zo vaak gecoverd is , klinkt het onder de handen van Sinatra en Jones genomen lied als nieuw, met een kippenvel bezorgende timing van Frank. Warm aanbevolen !
0
geplaatst: 17 februari 2011, 14:56 uur
Inderdaad Mack the Knife; Echt wel!
Deze uitvoering net voor het eerst gehoord en volledig uit mijn stoel geblazen!
Ge-wel-dig.
Deze uitvoering net voor het eerst gehoord en volledig uit mijn stoel geblazen!
Ge-wel-dig.
2
geplaatst: 20 mei 2024, 17:15 uur
Ja, ik ben er geraakt: alle reguliere albums van Frank Sinatra beluisterd, aangevuld met enkele uitgebreide verzamelaars omwille van de talrijke losse singles.
Heerlijk, maar ook tijdrovend, zo'n ontdekkingstocht.
Toegegeven, de beide Duetalbums heb ik genegeerd. Een korte beluistering maakte al snel duidelijk dat elk nummer ferm onderdoet voor het origineel en de man zo ver boven de artiesten staat met wie hij een duet zingt. Het absolute dieptepunt blijft het duet met Bono, wat een gedrocht. Dit album uit 1984 is voor mij dus zijn laatste.
De mijns inziens beste nummers zijn verzameld in 9 afspeellijstjes van minimum 75 en maximum 80 minuten speeltijd. Een overblijfsel van het cd-tijdperk. Samen gaat het om exact 221 nummers.
Bij Elvis (een vorig langdurig project) gaat het om 437 nummers. Elvis scoort dus beter, maar toen ik die samenstelde, was ik nog minder selectief. Herbeluistering van Elvis kan een aantal nummers doen sneuvelen. Bij Elvis denk ik ook echt alle nummers beluisterd te hebben, Bij Sinatra zijn er nummers op de één of andere verzamelaar die ik niet leerde kennen. Alleen is het genoeg geweest.
Op het to do-lijstje staan in elk geval Johnny Cash en Van Morisson.
Heerlijk, maar ook tijdrovend, zo'n ontdekkingstocht.
Toegegeven, de beide Duetalbums heb ik genegeerd. Een korte beluistering maakte al snel duidelijk dat elk nummer ferm onderdoet voor het origineel en de man zo ver boven de artiesten staat met wie hij een duet zingt. Het absolute dieptepunt blijft het duet met Bono, wat een gedrocht. Dit album uit 1984 is voor mij dus zijn laatste.
De mijns inziens beste nummers zijn verzameld in 9 afspeellijstjes van minimum 75 en maximum 80 minuten speeltijd. Een overblijfsel van het cd-tijdperk. Samen gaat het om exact 221 nummers.
Bij Elvis (een vorig langdurig project) gaat het om 437 nummers. Elvis scoort dus beter, maar toen ik die samenstelde, was ik nog minder selectief. Herbeluistering van Elvis kan een aantal nummers doen sneuvelen. Bij Elvis denk ik ook echt alle nummers beluisterd te hebben, Bij Sinatra zijn er nummers op de één of andere verzamelaar die ik niet leerde kennen. Alleen is het genoeg geweest.
Op het to do-lijstje staan in elk geval Johnny Cash en Van Morisson.
* denotes required fields.
* denotes required fields.