Tony Joe White - Lake Placid Blues (1995)

Beetje teveel voortbordurend op 'Closer to the truth'. 3*

Let the Healing Begin.... Meeste mensen denken dan direct aan Joe Cocker, maar ik vind de (originele) versie van Tony Joe White eigenlijk gewoon beter...

Ik vind dit album eigenlijk beter dan Closer to the Truth. Evenwichtiger. Ik twijfel nog tussen 3,5 en 4*. Met name The Guitar Don't Lie vind ik prachtig.

Als je ervoor in de stemming bent pak je zo even een paar platen achter elkaar van deze man.

IJzersterk album die ik eens uit de uitverkoopbak bij Media Markt viste. Van deze aankoop heb ik tot op heden geen spijt. Eén miniem zwak puntje; de intro van Beach life lijkt te veel op Sultans of swing. Dat had Tony Joe beter dienen te camoufleren. Deze aanschaf had wel tot gevolg dat ik nog zes andere TJW cd’s aanschafte, Lake Placid Blues behoort tot de beste die ik bezit, alhoewel ze zijn allemaal erg goed. Het is zoals deranged schrijft, je schuift de cd’s achter elkaar de speler in.

Super lekkere plaat van TJW. Deze sinds een hele tijd weer eens in de speler en klinkt nog steeds top. Bijzonder sfeertje en met de mooie stem en gitaarwerk van TJW een blijvertje. Jammer dat ik 'm niet op vinyl heb.

een lichte tegenvaller deze "Lake Placid Blues", waarbij met name de gladde, gepolijste productie de muziek in de weg zit. wat blijft is de warme, donkere, gruizige stem van TJW en zijn fraaie gitaar en harmonicaspel, maar het oude vuur lijkt op dit album nagenoeg verdwenen.

14 originals waarvan hij er 6 samen met zijn vrouw Leann White schreef en de slappe ballad "The Guitar Don't Lie" met de Franse zanger Joe Dassin. helaas wakkeren de andere ballads zoals "Paris Mood Tonight", "Louisiana Rain", "These Arms of Mine" het vuurtje ook niet aan, met als dieptepunt de afsluiter "I'll Make Love Good For You", dat wel erg naar mainstream neigt.

hoogtepunten zijn de sterke mid-tempo opener "Lake Placid Blues", het pittig stuwende "Menutha" en de up-beat nummers "The Beach Time" en "High Horse". ook de bluesy intrumental "Wampus Kitty" en het als vintage TJW klinkende "Yo Yo Man/Garter Belt" met een lekker grommende Tony Joe laten iets van zijn oude glorie horen.

verder n.m.m. teveel middelmatige songs die nogal eenvormig en inwisselbaar klinken, maar fijn dat anderen zoals ouwekock en Rainmachine dit album anders ervaren. "Lake Placid Blues" ervaar ik als de minste van de 3 albums uit de begin 90's. de voorgangers "Closer to the Truth" en "The Path of a Decent Groove" bevallen een stuk beter. de opvolger "One Hot July" werd een "return to form".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Leland Sklar (bass), Kenny Aronoff/Curt Bisquera (drums), Benmont Tench (keyboards), Luis Conte (percussion) en Natalie Jackson/Marleena Jeeter (background vocals)

Album werd geproduceerd door Chris Lord-Alge, Roger Davies & Tony Joe White
basic tracks recorded at Ocean Way, Los Angeles

Joe Dassin was begin jaren 90 al een paar jaartjes niet meer onder ons. De Frans-Amerikaanse zanger schreef een franstalige versie van dat nummer in 1980, waarna Tony Joe White er een jaar later een Engelstalige tekst bij schreef. Het is dus niet zo dat ze samen om de tafel hebben gezeten om het nummer te componeren.

volgde alleen de liner notes van dit album gaucho waarbij dit nummer wordt toegeschreven aan Tony Joe White en Joe Dassin. ik schreef dan ook niet dat zij samen om de tafel hebben gezeten om dit nummer te schrijven. het is mij bekend dat Joe Dassin in 1995 al een paar jaartjes niet meer onder ons was.