Amparo Ochoa was een Mexicaanse zangeres met hart voor haar Mexicaanse traditie's en folkloristische (Wereld) muziek. Helaas te jong overleden met 48 jaar in 1994. Ze heeft zelfs in de 80s in Nederland opgetreden en daar zijn live albums van verschenen.
Haar albums uit de 70s staan vol met maatschappijkritische nummers. Dit album focust zoals de titel al suggereert op de vrouw (is Spaans voor: mujer). Ze had een heel herkenbare typische stem met en wat theatrale / opstandige manier van zingen die goed bij de inhoud van de nummers paste. Soms ook haast vertellend zoals in de Trova (singer-songwriter) stijl die in de 60s en 70s in Spanje en Latijns-Amerika populair werd.
De muziek is akoestisch en doet dus wel aan Folk denken: naast de akoestische gitaar en (contra)bas, worden ook violen, harp, (pan)fluit en accordeon regelmatig gebruikt en wat eenvoudige percussie.
Heerlijk album, vooral de lange afsluiter La Mujer is erg mooi.