William Basinski - The Disintegration Loops III (2003)

Ik moet zeggen dat ik deze toch bijna net zo goed vind als The Disintegration Loops II. Enige wat hieraan misschien jammer is, is dat Dlp 4 naar mijn zin net iets te kort is en Dlp 5 net iets te lang! Daarom 4.5 sterren.

Loop 4 vind ik het mooist uit de hele serie. Nergens gaat schoonheid zo kapot als in dit deel. Het wordt hierin pas echt triest, het gevoel van verlies doordrengt mijn gedachten behoorlijk.

ik bedoel 'doordrenkt'

Sterke plaat die vooral met D|p 5 indruk maakt. Hoopvoller dan de voorgaande delen, maar er brandt nog steeds iets onderhuids. D|p 4 gaat helemaal tot het randje; het krakerige einde maakt het geheel des te treuriger. Ik vraag me sterk af of D|p 5 gemanipuleerd is: de pauzes die in de loop sluipen vallen op bijna exact de juiste momenten. Dat is niet nadelig, want D|p 5 zet ik bijna op dezelfde hoogte als D|p 3, maar de gedachte spookt wel eens door mijn hoofd. Net zoals er zoveel spoken door mijn hoofd vliegen bij het luisteren naar Basinski's muzikale monumenten.

Ik kan me hier helemaal bij aansluiten. Loop 4 heeft iets hemels - ik krijg de melodie gewoon niet uit mijn hoofd en die blijft maar spinnen en verder desintegreren in het niets. Prachtig nummer.

Nee, ik vind dit toch het minste werk van Basinski dat ik tot nu toe ken. Nog altijd wel mooi, maar lang niet zo mooi als veel van zijn andere werken. Alsnog 3* omdat het Basinski is en het dus al nooit slecht kan zijn.

Ik denk dat ik dit het beste werk van Basinski vind. Allebei de melodieën zijn op hun eigen manier erg mooi, maar wat vooral het sterke punt van dit album is, is dat de dlp's beide ook op een andere manier overtuigen. dlp 5 doet dat simpelweg doordat het de ontroeringskracht van die melodie erg lang vast kan houden, wat tot gevolg heeft dat dit misschien wel de meest hypnotiserende loop van Basinski is. dlp 4 daarintegen heeft een (voor The Disintegration Loops) unieke overtuigingskracht, namelijk dat het subtiele verval dat we kennen van de andere dlp's hier vele malen sneller en onaangenamer gaat: waar de andere werken van Basinski tot nu toe altijd een treurige herinnering aan het langzaam lelijker worden van alles leek te zijn, doet dlp 4 eerder denken aan één of andere agressieve spierziekte, die binnen een korte tijd totaal kan vernietigen. Het verschil tussen die prachtige melodie in de eerste minuut en het nare gesputter in de laatste minuten is zo naar dat het bijna onprettig te noemen valt. In ieder geval verreweg de meest aangrijpende van alle dlp's van Basinski naar mijn mening.

Vanwege deze variatie dus in de karakters van de nummers kan ik dit niet minder dan 4* geven, hoewel ook voor deze Disintegration Loops geldt dat het (natuurlijk) niet dagelijks te beluisteren is - je moet er echt het moment voor hebben, maar als je dat hebt, is dit wel vrij fantastisch.

interessant stuk over deze plaat

Basinski is de laatste jaren uitgegroeid tot een van mijn favoriete artiesten, over alle genres heen. Dit zijn echt twee wonderschone stukken muziek. Tegelijkertijd heel erg ontroerend en minstens even ontspannend.