Saigon Kick - Devil in the Details (1995)

De vierde schijf van de heren en de tweede met Jason Bieler die weer de zang voor zijn rekening neemt.
Dat is echter geen grote aanbeveling, Matt Kramer wordt node gemist. Dan dit album; Bieler is talentvol en laat zich niet vastpinnen op 1 genre, dat is op zich positief maar ook een valkuil. Deze schijf staat vol met verschillende stijlen; van hardrock, boogie woogie, akoestisch, folk tot aan pop. Waar de eerste 2 albums van de mannen nog vol stonden met melodieuze beatlesque achtige metal slaat Bieler hier wel erg door. Het is zeker geen slechte plaat, Bieler doet qua zang wat binnen zijn mogelijkheden ligt maar de veelzijdigheid en diversiteit maakt dit tot een schizofreen album.

Het laatste reguliere album van voornamelijk bandleider Jason Bieler. Het was een komen en gaan van muzikanten in de band, zanger Kramer vertrok na The Lizard al omdat Bieler vanuit muzikaal oogpunt een andere richting op wilde.
Dat laatste was niet gelogen, op voorganger Water was al duidelijk te horen dat de muziek een breder pallet aan stijlen had.
Op Devil in the Details gaat Bieler helemaal los, je hoort echt van alles voorbij komen. Boogie Woogie, pop, funk, Spaans gitaargetokkel, metal, pop, punk en alternatieve rock.
Dat maakt dat de plaat 2 gezichten kent; de talentvolle kant van Bieler, de man heeft ontegenzeggelijk kwaliteiten, maar het album waaiert ook alle kanten op, waarbij je je steeds afvraagt; waar zit ik nu naar te luisteren.
Ondanks Devil in the Details zijn charme heeft, Bieler qua zang redelijk voor de dag komt en de plaat zeker een aantal prima songs bevat, wordt het frisse karakter en de samenzang tussen Bieler en Kramer node gemist.