Saigon Kick - Water (1993)

Het eerste album zonder Matt Kramer en dat was toch wel een gemis. De eerste twee albums luisterden heerlijk weg, echter dit album zakt op den duur wat in. Met de kwaliteit van de songs is niet veel mis, sterker nog de variatie terug te vinden op dit album vind ik een groot pluspunt. Blijft over dat Jason Bieler met name in de zachtere nummers simpelweg geen topzanger is. Toch wil ik een lans breken voor het talent van Bieler en de pakkende songs die uit zijn pen vloeien. De eerste helft van de plaat bevat de sterkste nummers. Saigon Kick is trouwens (met Kramer) op dit moment op tour in de VS, hopelijk kunnen wij nog nieuw werk van de heren verwachten in de nabije toekomst.

Goed omschreven door milesdavisjr; Bieler trekt op deze cd alles naar zich toe na vertrek Kramer. De afwisseling is een groot pluspunt, als zanger is hij best prettig om naar te luisteren. Water is echter minder consistent dan de eerste twee albums. Goede cover van Bowie trouwens!

De cover van Bowie is inderdaad heerlijk. Water is echter minder consistent maar wel gevarieerder dan zijn voorgangers. Dat is de kracht van dit album maar tevens zijn achilleshiel. Ik blijf echter een enorm zwak voor dit bandje houden.

Het eerste album zonder zanger Kramer en dat is te merken. Gitarist Bieler zou nu de leadzang voor rekening nemen en hij doet het niet slecht, maar hij klinkt hier en daar ook wat saai en ongerijpt.
Kramer ging weg nog voordat de opnames van Water van start gingen, zwaar ontevreden over de muzikale richting die de band opging.
Aan deze schijf is te merken dat hij wel een punt heeft qua stijl en inhoud, hoewel nog niet zo erg als dat op de laatste plaat van de band; Devil in the Details van toepassing was, zwalkt bandleider alle kanten op.

Opener One Step Closer, hint nog nadrukkelijk naar de eerste 2 platen van de heren, maar vervolgens is een vaste lijn lastig te ontdekken.
De cover van Bowie is aardig maar blijft aardig in het verlengde van het origineel.
De titelsong is met zijn herhalende karakter saai en eentonig.
Torture is vervolgens weer vlot en swingend, de samenzang is fraai te noemen, dit is Saigon Kick in optima forma.
Hierna gaat het echter bergafwaarts, een simpele opleving ten spijt. I Love You is prima te gebruiken als suikervervanger, hier spat de kitch echt vanaf.
Sgt. Steve, On and On, Sentimental Girl, Close to You, When You Were Mine; inspiratieloos en slap materiaal.
The Way is nog vermeldenswaardig, de track wordt prima gezongen door Bieler, kent een bluesy ritme en bloeit vervolgens uit tot een fraaie song.

Jammer dat Kramer was vertrokken en Bieler alle macht naar zich toetrok, het levert bij vlagen een boeiende schijf op, maar net zo vaak komen er songs voorbij die veel te vluchtig klinken om te beklijven.