The Move - Looking On (1970)

Helaas haalt het hele album bij lange na niet de kwaliteit van "Blackberry Way" wat voor mij 1 van de mooiste popsongs ooit is.
Hier en daar al wat later ELO zou worden waar te nemen.

Het album 'Looking on' uit 1970 (dus tracks 1 t/m 7) is nog bombastischer dan zijn voorganger en muzikaal gezien gaat het geluid nu steeds meer richting E.L.O.
Jeff Lynne (uit de groep Idle Race) had inmiddels The Move versterkt en staat op de hoes vermeld als Jeffe Lynne.
Op mijn cd-versie staan nog meer bonus-tracks nl.: de single 'Wild tiger woman', de b-kant 'Omnibus', Something (Italian version), 'Wild tiger woman blues' en 'Curly where's your girlie'. De laatste twee zijn alternatieve versies van 'Wild tiger woman' en 'Curly'.
Van het originele album zijn 'Feel too good' en 'Looking on' mijn meest favoriete tracks. Die singles zijn ook een prima aanvulling.

Rauwe avontuurlijke progrock van de bovenste plank, heavy en inventief. Misschien wat gedateerd inmiddels, maar who cares, ik ben ook in vroeger blijven steken op muzikaal gebied dus dat komt mooi uit.
Het geluid van de 60s hitmachine The Move kom je vooral tegen op hun debuutalbum; hier heeft de band dat flink achter zich gelaten. Maar de enige link met die periode zijn dan ook nog Roy Wood en de verder niet erg ter zake doende vaste drummer Bev Bevan. Looking On is de eerste plaat zonder zanger Carl Wayne en met diens vervanger Jeff Lynne, uit de Idle Race afkomstig. Precies de partner die Wood nodig had.
Toen Looking On uitkwam stond het natuurlijke vervolg van The Move, The Electric Light Orchestra al in de steigers, hoewel er nog een laatste Move plaat zou volgen, die stylistisch in het verlengde ligt van Looking On. Daarna was het over en uit qua Move en lang leve ELO, waar Roy Wood al na 1 album mee kapte.
Jeff Lynne werd een superster met aanvankelijk vrij experimentele, maar later zeer gelikte en commerciële ELO platen, om nog maar te zwijgen van zijn latere status als Vijfde Beatle (maar zo zijn er nog 10). Het eerste opstapje naar het echte succes was echter diens toetreding tot The Move, en zo hoor ik Lynne het liefst: melodieus maar toch een beetje krankzinnig. Luister ook vooral naar zijn Idle Race werk.
Neemt niet weg dat het toch vooral nog Wood's show is hier. Alleen Feel Too Good duurt me een beetje te lang, van de rest kan ik geen genoeg krijgen.
4.5****

De mensen van het Duitse Ariola-label waren grapjassen door Turkish Tram Conductor Blues op single uit te brengen.
(met op de b-kant Beautiful Daughter van het Shazam-album).

Ik heb wel eens gehoord dat sommige artiesten dit album een blauwdruk vonden voor wat Black Sabbath ging doen. Ik kan het er niet uithalen. Dit album is niet echt mijn ding, hoewel ik Brontosaurus wel weer kan waarderen. Denk dat ik de samenhang in de plaat niet kan vinden.