The Cult - Electric Peace (2013)

Track 12 t/m 22 is het album zoals het na Love was gemaakt onder de naam Peace, alleen werd het later Electric met een veel heavier en zeker niet betere sound.
Ik weet nog dat ik op pinkpop 1986 de nummers Love Removal Machine en Electric Ocean hoorde die totaal anders, maar stukken beter klonken als daarna op Electric, ik heb die harde soundwisseling van The Cult nooit begrepen.

Een must have album derhalve voor mij.

Maakt mij in ieder geval erg nieuwsgierig!!

Hierop was al eea te horen. En nee, voor mij was Electric de binnenkomer. Puur jatwerk. Na Sonic Temple heb ik Love aangeschaft en dat blijkt in retrospectie toch wel hun beste. Ik wil dit graag eens horen.

En hierop The Cult - Rare Cult (2000) compleet, tracks 35 t/m 45...

Na het weergaloze Love was Electric voor mij een zware tegenvaller en toen ook vervolgens Sonic tegenviel (met wel die mooie intro's) had ik het wel gehad met The Cult.
Leuk om nu sommige nummers van Electric in een Love jasje te horen. Deze uitvoeringen klinken veel zuiverder, minder (Amerikaans) overgeproduceerd. De gitaarlijntjes zijn weer op de voorgrond. Hier kan ik weer eens ouderwets uit mijn dak mee gaan...

Op vinyl. Die Peace plaat klinkt toch wel erg lekker hoor. Zoals hierboven omschreven zijn de nummers van "Electric" inderdaad meer gespeeld zoals op "Love" gedaan is.
Laten we beginnen met 4 sterren

Wat een raar album. Alle nummers zijn al lang en breed gepubliceerd, dus nogal overbodig. Neemt niet weg dat zowel Electric als Peace zeer geslaagd zijn, met een paar missers:
Born To Be WIld van Electric en van Peace vind ik Bad Fun en Groove Co niet veel aan.

Van de Peace nummers zijn Love Removal Machine, Electric Ocean en Zap City mijn favorieten.

Ondanks de overbodige uitgave blijven het natuurlijk ijzersterke nummers.

1,5* omdat de nummers niet overbodig zijn maar de uitgave dus idd. wel....

Maar de nummers die 'Peace' vormen zijn toch niet eerder samen (aaneengesloten) uitgebracht? Dus als het "niet verschenen" album 'Peace'. Of wel? De combinatie met het "eindresultaat" 'Electric' is dan best aardig. Ik heb Electric nog niet op cd, dus dit is wel een aardige release, voor mij dan.

Ik mis verdorie wel 'Wolf Child's Blues'...

Op The Cult - Rare Cult (2000) compleet, tracks 35 t/m 45... hierop ook Wolfchild's Blues, track 49...

Oké, maar daar staan voor mij te veel nummers, versies en mixen op waarin ik niet geïnteresseerd ben. Te duur dan ook. Dus deze release is zo gek nog niet.

En zo te lezen is die Rare Cult ook niet meer te krijgen. Ik heb deze ook in de bestelling.

Volgens mij hoort strikt genomen "Walk My Way" ook nog bij de Peace Sessions, maar daar mis je niet zoveel aan, is een jamsessie.

Ach, als je dit album koopt is het toch geen ramp dat je Wolf Child's Blues even downloadt?

Er is overigens ook nog een EP uitgebracht waar WCB op staat:
Cult, The - Love Removal Machine ? Lil' Devil (CD) at Discogs

Misschien is die nog ergens te krijgen. Daar staan ook 4 nummers van Peace op.

Die krijg je er op Rare Cult ook nog bij (track 46)... wel moeilijk te krijgen inderdaad...

Ik heb deze dus helemaal gemist ten tijde van uitkomen
Aangezien ik het Peace album graag wil hebben, is dit de perfecte release voor mij.

ik vond deze in Barcelona er staan een paar nummers op die ik nog niet had, de meeste had ik al van de manor sessions

Nrs. 12 - 22 is Peace. Ook wel The Manor Sessions genoemd. Waarom er bij Love Removal Machine "bonus track" staat, snap ik even niet.

Op de oorspronkelijke Manor Sessions EP stonden 5 nummers. Van de overige tracks is vooral Zap City onmisbaar in iedere Cult collectie, maar ook Conquistador en Love Trooper mogen er zijn.

Maar als je dan Groove Co. hoort snap je waarom die werd afgekeurd. Van Conquistador en King Contrary Man zijn ook nog BBC-versies, die zijn volgens mij opgenomen tussen Peace en Electric in. Heel interessant om de ontwikkeling van de nummers te horen.

Destijds op Pinkpop in 86 klonken de nummers inderdaad veel meer in deze Peace stijl,dus dat was wel even wennen toen Electric een klein jaar later uitkwam.RIck Rubin had de producers stoel van Steve Brown overgenomen en de opnames werden nog ééns,vrij rigoureus overgedaan.
Maar goed dit album betreft dus de eerste poging van the Cult en hier klinken de songs nog veel meer in de stijl van hun vorige en naar mening beste album Love.En na een aantal draaibeurten bevalt dat eigenlijk best goed,de nummers klinken hier wat voller dan bij die wat kale Rubin sound en komen in sommige gevallen (Electric ocean,Love removal machine) wat beter tot hun recht.Ben eigenlijk best benieuwd wat de band hier eigenlijk zelf achteraf van vind.
Wel goed dat ze de Steve Brown sessies uiteindelijk nog uitgebracht hebben maar welke ook je voorkeur hebben,ik vind de songs toch wel wat minder dan die op zijn voorganger.
Hoe dan ook het blijft een prima album (in beide versies).

Ik vind het peace album ook stukken beter dan electric, ik kwam voor het eerst in aanraking met de "peace nummers toen ik de manor sessions in handen kreeg en electric ocean hoorde wat een verschil.

Er is nog een vroege versie van Lil Devil, ook geproduceerd door Steve Brown. Die heeft alleen deze verzamelaar niet gehaald, het waren vergeten opnames die voor de demo box uit het stof zijn gehaald.

The Cult - Angel (Lil' Devil) (Demo) - YouTube

Toen ik dit album heb aangeschaft en het Peace album heb beluisterd dacht ik van SODEJU!!!!!!!! wat is dit - in positieve zin- ??? Volgens mij is dit de eerste keer dat een band 2x een album uitbrengt met een tijdsverschil van 26 jaar. Peace zou volgens velen het officiële album worden dat in 1987 zou worden uitgebracht. Maar het is uiteindelijk het Electric album geworden waar 4 nummers minder opstaan. Dat de Cult het Peace album 26 jaar later alsnog uitbrengt is hun alleen maar te prijzen. 9 van de 10x staan de vier nummers op een CD box. Waarom die 4 overigens goeie nummers niet op het Electric album kwamen. Is speculeren, in de tachtiger jaren deed de CD z'n intrede en vermoedelijk gaf de band de voorkeur aan het vinyl, maar nogmaals het is speculeren. Dat Electric heavier en een niet betere sound heeft ben ik niet mee eens. Qua sound gedeeltelijk Maar Peace doet qua heavy en hardheid niet onder voor Electric. Sterker nog het is bij vlagen harder, zeker bij LRM en Wild Flower. De Peace uitvoering van LRM vind ik krankzinnig goed. De sound van de Rolling Stones rif is anders, om het minder te doen lijken op de rif van de Rolling Stones. De rif die veel stof doet opwaaien bij MM, enfin lees m'n reactie bij het Electric album. De vraag is zou de Peace uitvoering van LRM hoger hebben gescoord in de hitparade??? we zullen het nooit weten. De Peace uitvoering van Wild Flower vind ik ook krankzinnig goed, meedogenloos en meeslepend. De producer doet wel mijn wenkbrauwen fronsen : Steve Brown ??? is dat niet de man die in het verleden met wijlen Peter R de Vries op de vuist ging -zie you tube-???? Anyway Electric is hard, Peace is bij vlagen harder maar ook meedogenlozer en meeslepender. Peace is een masterpeace wat ik vaak ga draaien. Het feit dat de Cult alsnog na 26 jaar het album uitbrengt is volgens mij nog nooit eerder gebeurd door een andere band. Dit album krijgt van mij een 5.0

Dat is een andere Steve Brown. Deze Steve Brown was de producer van onder andere Wham. Dat die met The Cult ging werken was al opmerkelijk, en helemaal dat er dan zo'n sound uitkomt.

Van de Peace nummers vind ik Groove Co echt heel vervelend en Bad Fun matig, maar voor de rest is het prima. De Peace versie van Love Removal Machine is echt geweldig, die dondert echt over je heen. Maar die had nooit de hitparade gehaald, veel te zwaar. Ik heb hem destijds overigens wel een keertje op de radio gehoord.

Het verhaal ging dat The Cult niet tevreden was met de sound van het album. In eerste instantie zou Rick Rubin alleen LRM remixen, maar toen werd ervoor gekozen om het hele album opnieuw te doen. Omdat Electric een heel strak en kaal geluid heeft, denk ik dat sommige nummers gewoon niet goed in die stijl te spelen zijn. Van Zap City bijvoorbeeld, zou helemaal nix overblijven, die heeft die zware galmende sound nodig.

Hou ook in je achterhoofd dat Rick Rubin altijd een heel zware stempel op albums drukt. Die sound is heel herkenbaar, denk bijvoorbeeld ook aan het eerste album van The Masters of Reality, die heeft een vergelijkbare sound en is ook uit 1987. Zet Domino maar eens op.