Marissa Nadler - Ballads of Living and Dying (2004)

Dit debuut (?) van Marissa klinkt toch wat anders dan de fantastische opvolger. De stem is al ijzingwekkend liefelijk en tegelijk kil. De sfeer die opgewekt wordt is al erg donker en intiem. Alleen vind ik de liedjes wat minder sterk. De opvolger pakte me al vanaf de tweede luisterbeurt aan het strot terwijl deze toch zeker nog meer nodig heeft. De zanglijnen zijn wat origineler dan de gitaarpartijen, die zich af en toe lijken te herhalen. De hoes is trouwens ook erg mooi, als je een paar maal inzoomt lijkt de zwarte figuur/vrouw in het midden net een geest...

liefhebbers: check Angels Olsen. Zeker zo mooi

Tiniest Lights on Vimeo

Sterk album van deze dame. Ze zingt koel en klaaglijk en samen met de mooie, rustige, herhalende en bij vlagen hypnotiserende gitaarlijnen zorgt ze voor een hele mooi sfeer. Het klinkt duister en leeg. Marissa vult dit dan ook prachtig in met haar gitaar en stem. Zeker goed geproduceert en het valt mij op dat de beginfase van Marissa mij stukken beter bevalt dan de periode waarin ze nu zit. Ik hoop dat ze weer albums maakt zoals haar eerdere albums. Het album heeft zo wel zijn minpunten. Soms word het wat saai door de steeds herhalende gitaarlijnen, dit gebeurt vrijwel elk nummer en dat pakt niet altijd even lekker uit. Hoogtepunten zijn de mysterieuze en hypnotiserende opener Fifty Five Falls, Stallions, Days of Rum, Virgina en Annabelle Lee. Ik geef een 4*

Ps. Probeer de tip van Sietse eens als je Marissa Nadler kan waarderen, echt erg mooi.

Toen de New folk beweging ontstond kwam ik in anraking met deze zangeres. Via Sharon Kraus, via een site zag ik dat ze beiden veel bewondering voor elkaar hadden. Hoewel beiden nieuw folk verschillen ze wel wat. Sharron Kraus put nadrukkelijk uit oude folk en legendes, Marissa Nadler minder en is een wat moderne folkie. Dit eerste album is in een woord zeer melancholisch , tegen het trieste aan. De titel en hoes spreken wat dat betreft boekdelen, dit wordt niet vrolijk. Het is wel een intens album, de kenmerkende zang van Maria Nadler en de minimale summiere begeleiding.
Je moet er van houden, mar in zijn soort een prachtig album.