Death Vessel - Stay Close (2005)

Death Vessel, als je de naam zo leest denk je te maken hebben met één of andere obscure Scandinavische death-metal band. Fout !
Dit is folk-country achtig passend in de nu-folk beweging in het nieuwe millennium.
Als je de plaat beluistert, ben je reuze benieuwd wie die zangeres toch is ? Fout ! De zangeres blijkt een zanger te zijn , namelijk Joel Thibodeau, de man achter Death Vessel. Het is wel heel apart, want eigenlijk denk je bij de stem aan een Gillian Welch of Tift Merritt.

Op dit debuut komen 10 nummers langs. Op een enkel nummer zijn ook Laura en Meg Baird van Espers van de partij, dus al wel enig idee welke kant deze muziek opgaat.
Thibodeau's zangstijl is het meest aansprekende element van de band, gevolgd door de relaxte arrangementen, grotendeels opgebouwd uit akoestische instrumenten, maar ook wel een elektrische gitaar. Thibodeau's belangrijkste muzikale partner, Erik Carlsson, is waarschijnlijk verantwoordelijk voor een aantal van de meer sfeervolle araangementen in deze nummers, waarbij mandoline, banjo en viool goed zijn vertegenwoordigd. Maar ook moderne aspecten, het begin en het eind van 'Break the empress crown' zou zo maar op een Lankum album kunnen staan. (hoewel Lankum volgens mij in 2005 nog lang niet bestond..)
De songs op het album zijn redelijk afwisselend, soms hoor je de invloed van de Appalachian folk duidelijk terug en doet de muziek wat traditioneel aan, er zitten ontspannen vrolijke nummers in en soms ook wat dreigende nummers.
De laatste drie nummers zijn erg goed, beginnend met de cover van Townes Van Zandts "Snow Don't Fall". Op "Deep in the Horchata" krast Joël Thibodeau een melodie op viool die zijn eigen zang echoot, terwijl de drums van Daneil Mazone alles combineren. "White Mole" sluit het album bijna instrumentaal af, waarin Joël Thibodeau's zachte ooh's de luisteraars uit zijn wereld leiden en terugvoeren naar de drukte van alledag.
Stay Close is een ingetogen, soms een beetje een pretentieloos album, maar zeker de moeite waard.
Die stem blijft natuurlijk heel apart, maar als dat verder niet als storend wordt ervaren een mooi nu-folk album.
Death Vessel maakt hierna nog 2 albums , die ook goed werden ontvangen, het laatste in 2014. Daarna heb ik eigenlijk niets meer vernomen van Death Vessel.