Miles Davis - Live Evil (1971)

Een klein bommetje, deze plaat: roffelende drums, en daar schiet "Sivad" uit de startblokken. Door de cut-uptechnieken die Davis van de recent overleden Teo Macero meekreeg worden deze livefragmenten uit de Cellar Door vermengd met studiostukjes, wat een honderd minuten lange, bezwerende trip oplevert, waarbij nummers even plots gaan als ze gekomen zijn, overlopen van staalharde ritmes in bezwerende, subtiele trippy jazz, en het niet te voorspellen is of het geheel nu gaat ontploffen dan wel imploderen. Intense fusion dus, met een geweldige backing band (McLaughlin! De Johnette! Nog wat ander volk waar nu niet kan opkomen!) die Davis vooruitstuwt naar onbekende oorden. Een 4,5, en minder zou ronduit schandalig zijn.

Ik ben nu op drumles bezig met Jazz, dus mijn drumleraar had paar tips opgeschreven om te beluisteren en daar zat Live in Europe van Miles Davis bij. Ik kon die niet vinden om online te beluisteren, dus ik kwam uit bij Live Evil en daar ben ik erg blij mee! Ik heb Bitches Brew origineel, en dit live-album borduurt daar op voort. Echt gave muziek dit, geen makkelijke muziek, maar ik vind het geweldig! Mijn vader niet, want die zei: Wat is dat nou weer voor kattengejank? 4,5 ster, maar dat kan zeker 5 worden. Ik heb niet meerdere luisterbeurten nodig om dit te waarderen, het is eigenlijk al vanaf de eerste keer raak, net als bij Bitches Brew. Die drumsolo in What I Say is echt geweldig!

En de CD is vandaag heruitgebracht, dus die heb ik al gereserveerd en die kan ik zaterdag ophalen!

Vandaag de CD opgehaald en gelijk geluisterd en wat een geluid, veel beter dan wat ik op Grooveshark had gehoord (en dat is originele CD-kwaliteit), hij is dus erg goed opgepoetst. De balans tussen de live- en studiotracks is echt perfect, de studionummers zijn heel relaxt, terwijl de livenummers meer jammend zijn, veel solo´s! Ik vind deze persoonlijk beter dan Bitches Brew (en die is al geweldig), meer funky, meer groove. 5 sterren en een plek in mijn top 10, ik ben hier helemaal weg van!

@don cappuccino: probeer electric masada eens (als je dat nog niet kent)

Bedankt voor de tip, voltazy! Electric Masada is inderdaad erg goed!

Was zonet Live-Evil aan het rippen naar mijn MP3 speler en kreeg bij CD1 de juiste hoes, maar bij CD2 kreeg ik deze voorgeschoteld...

Net aangeschaft in de stad voor een prikkie. De gekleurde hoes sprak me aan. Ik ga hem nog luisteren, ben benieuwd, stars will follow!

En wat vind je ervan Mercy?

De aanschaf van de Cellar door sessions heeft deze plaat voor mij wat overbodig gemaakt (de studio stukjes kunnen mij niet echt bekoren), maar gelukkig heb ik de hoes nog. Die is echt fantastisch, vooral de achterkant haha!

Overigens, voor wie het nog niet doorhad, Sivad en Selim zijn gewoon Davis en Miles omgedraaid.

geweldig!

Heb de dubbel cd en sinds kort ook de dubbel LP. Gekocht alleen al om de prachtige klaphoes. Binnenkant ook heel mooi met een Miles collage. Die jaren 70 dubbel albums van Miles Davis zijn allemaal de moeite waard opnieuw aan te schaffen op LP.

Hoewel ik nog niet alle elektrische albums van Miles ken, heb ik er inmiddels een stuk of acht in bezit en dit is daarvan mijn favoriet. Dit rockt, dit funkt, het jazzed, zo moet fusion zijn. Miles met elektrische trompet met wah-wah (het gitaarpedaal)! Zelfs de langste stukken vervelen geen moment. Met opnieuw een glansrol voor John McLaughlin en Keith Jarrett. Samen met On the Corner het beste wat ik na doorspitten van ongeveer een half oeuvre van Miles heb gehoord.

Dan moet je eens luisteren naar de Cellar Door Sessions 1970, waarvan dit album een uittreksel is.

Samen met circle in the round en het alternatieve bitches brew ervaar ik live evil als 1 van de drie meesterwerken van Miles. Naar mijn bescheiden mening hebben deze werken veel andere grootheden in de fusion jazz/ jazzrock geïnspireerd! Met meestergitarist McLaughlin en drummer Billy Cobham aan zijn zij kon een wereld Suc6 dan ook niet uitblijven!!

Met op de lange tracks: Miles Davis (elektrische trompet); Gary Bartz (sopraan- en altsax); John McLaughlin (elektrische gitaar); Keith Jarrett (elektrische piano, orgel); Michael Henderson (electrische bas); Jack DeJohnette (drums); Airto Moreira (percussie), en op de kortere tracks: nog een hoop andere mensen.

Musicmeter schaart deze onder de livealbums, wat logisch lijkt, maar bij Wikipedia staat deze juist bij zijn studioplaten. De waarheid ligt ergens in het midden, maar écht een liveplaat is het niet, al zijn alle lange tracks (ongeveer 85% van de muziek hier) samengesteld uit opnames een liveoptreden in The Cellar Door (Washington DC) op 19 december 1970.

Die liveopnames zijn later ook uitgebracht op de boxset The Cellar Door Sessions 1970 (2005). Die heb ik nog niet uitgebreid kunnen beluisteren (we zetten maar weer vijf uur Miles Davis-muziek op de to do lijst erbij), maar bij een oppervlakkige vergelijking valt het wel op dat Live Evil toch wel wezenlijk anders klinkt. Wat precies de rol van overdubs en van knip- en plakkunstenaar Teo Macero is geweest hierin, is een leuke discussie voor mensen die net iets geobsedeerder zijn dan ik (net iets, he), maar ik vind de met vette galm overgoten, ronkende sound van Live Evil toch best wel gaaf.

Davis zelf zei een soort vervolg op Bitches Brew te hebben willen maken, maar dat er iets heel anders uitkwam (de hoes is natuurlijk vergelijkbaar, zelfs nog wel iets cooler). Verder heeft Davis niet veel zinnigs over de plaat te zeggen, rond deze tijd leek (nog meer dan anders) zijn strategie te zijn om zicht te omringen met talentvolle muzikanten en de ideeën maar gewoon te laten stromen. De band van de Cellar Door-sessions barst bijna uit elkaar van de creatieve energie, waarbij de nadruk duidelijk ligt op het bandgeluid en de groove en minder op de solo’s van de individuele bandleden (al zijn Jarrett en McLaughlin wel iets dominanter dan de rest).

Davis laat zich deze keer niet echt overschaduwen door zijn eigen bandleden. Ik heb het al vaker ergens gezegd, maar de elektrische, funk-gerichte stijl paste gewoon prima bij zijn spel, en eigenlijk heeft hij zelden zo goed gespeeld als in deze periode. Al heb ik geen idee wat er in die tijd precies verstaan werd onder een ‘elektrische trompet’, eerlijk gezegd. Het wah-wah effect dat Davis hier gebruikt is volgens hemzelf een eerbetoon aan Jimi Hendrix, die drie maanden voor de Cellar Door-concerten overleed. De twee kenden elkaar goed en er waren kennelijk redelijk concrete plannen voor een samenwerking: de geest van de legendarische gitarist waart ook door andere aspecten van deze plaat.

Tijdens de lange ‘live’tracks dendert en freakt de band maar door, en op zijn beste momenten is het echt waanzin, zowel in de betekenis van ‘pure chaos’ als ‘waanzinnig goed.’ De kortere stukken tussendoor, sfeervolle maar ook wat creepy studio-opnames van eerder in 1970, werken als rustpunten maar werken me ook een beetje op de zenuwen soms.

Over de lengte van de plaat heb ik een beetje mijn twijfels: als ik de plaat als geheel probeer te luisteren (wat natuurlijk niet verplicht is) dan merk ik dat ik het zo tegen ‘Funky Tonk’ wel een beetje beu raak. Bijvoorbeeld bij Bitches Brew had ik minder dat gevoel. Ik ben er nog niet uit of ik de eerste helft van Live Evil gewoon sterker vind, of dat dit een plaat is die ik beter in delen tot me kan nemen. Dat ‘Sivad’ en ‘Selim’ achterstevoren te lezen zijn, maar ‘Nem um Talvez’ niet, vond ik wel een beetje frustrerend, maar heeft geen invloed op de eindscore.

Hier een betere pic.