Thomas Dybdahl - What's Left Is Forever (2013)

Waiting for That One Clear Moment viel me wat tegen maar een nieuwe Dybdahl is toch altijd wel wat om naar uit te kijken.
De hoes is in 3 kleuren verkrijgbaar passend bij het formaat: vinyl, cd of cd deluxe version.

Ik als enige vond en vind nu nog steeds vorig album wel mooi. Juist iets spannender door het iets meer experimentele karakter. eerst vrijgegeven nummer van dit album belooft weer veel moois. gaat jammer genoeg nog wel even duren

In die mening sta je toch zeker niet alleen, hoor.

De vorige plaat vond ik erg fijn, ben benieuwd waar hij nu mee gaat afkomen. Ik ga het oudere werk ook nog 'ns draaien.

Op Spotify / Deezer (inclusief bonustracks)

Releasedatum was blijkbaar 12 september (in Nederland)

Zomaar een mening; ik denk dat je al wel een beetje fan moet zijn wil je dit album inclusief bonustracks helemaal uitzitten. Al weet je uiteraard nooit hoe het valt bij anderen. Maar ik zou het niet gauw tippen als je onbekend bent met deze symphatieke Noor. Dit album; 'What's Left Is Forever' is ook best lastig te vergelijken binnen zijn huidige oeuvre, mocht je dat willen doen. En toch is het overduidelijk Dybdahl. Het is nog het meest een mengeling van alles wat hij tot nu toe heeft gemaakt. Dus vanuit dat oogpunt misschien wel een aanrader. Van ingetogen, romantisch tot nummers met een meer experimentele drang zoals Dybdahl al liet horen op 'Waiting for That One Clear Moment'. Al blijft het nu allemaal keurig binnen de lijntjes. Karakteristiek is en blijft zijn stemgeluid. Je moet er van houden. En dat doe ik. Dat heeft hij dus op voorhand al mee bij mij.

De nummers die ik al vaker heb gehoord blijven staan als een huis en hebben een mooie plek gekregen op het album (Man on a Wire, But We Did). Tel daarbij in ieder geval alvast het prachtige 'Running on Fumes' bij op. Lekkere stevige synth.bass die aandoet als een hartslag die later in het nummer overslaat. Ook direct mooi, het ingetogen en mooi getitelde; 'I Never Knew That What I Didn't Know Could Kill Me' en 'City Lights'. En daarnaast ook al verschillende nummers gehoord met potentie en die zeker nog kunnen groeien. Wil mis ik de meer up-tempo nummers met nerveuze drumritmes zoals bijvoorbeeld zijn te horen op zijn tweede album 'Stray Dogs' (2003) wat samen met zijn debuut 'That Great October Sound' (2002) mijn favoriete albums zijn en waarschijnlijk ook zo zullen blijven van Dybdahl. Daar zal dit album naar alle waarschijnlijkheid geen verandering in gaan brengen.

Wel nog even laten groeien de komende tijd! En wie weet wat bepaalde nummers live nog te weeg kunnen gaan brengen over een aantal weken

Zoals eigenlijk al het werk van Dybdahl eva.. Muziek om te luisteren met koptelefoon/ goede earplugs, zoals ik nu doe. Komt echt veel beter binnen. En dus stiekem wel weer erg mooi

But We Did is schitterend! Moet eerlijk bekennen dat dit album me wel weer doet in tegenstelling tot zijn vorige worp.

tja meestal vind een plaat die het gehele euvre weergeeft niet zo goed net als bij tom waits bad as me zeg maar. Easy tiger vind ik wel n mooi nummer verder weet ik t nog niet zo goed met dit album

Even van me afschrijven.

Ik blijf grotendeels bij hetgeen ik hierboven heb beschreven. Vergeet alleen dit tussenzinnetje; ..... van ingetogen, romantisch tot nummers met een meer experimentele drang. Want als er iets ontbreekt bij dit album is het wel 'experimentele drang'. In tegendeel zelfs. Ik houd dan ook een dubbel gevoel over na het luisteren van dit album. Het is allemaal op en top 'Thomas Dybdahl'. En toch!? Het album is een lange zit en dat is geen goed teken. Om het tweede deel van het album meer aandacht te geven heb ik het album zelfs in twee delen geluisterd. Soms heb ik letterlijk het gevoel van; 'dit heb al eens eerder gehoord'. Maar dan echt letterlijk. De gehele sectie tussen de twee singles 'Man On a Wire' tot aan 'But we Did' heb ik echt de neiging om z'n volledige discografie door te spitten omdat ik die nummers toch al eerder hoorde. Of is het de sound van 'Dybdahl' die me enigszins heeft verzadigd? Moet ik het even laten rusten? Want ja, ik verkeer momenteel nu eenmaal in een wat hardere luisterfase van muziek. En nee, daar kan ik objectief genoeg voor luisteren om dat uit te sluiten. Lastig hoor! Het is ingetogen mooi maar het kabbelt ook allemaal erg voort en twijfel tot hoeverre mijn huidige normering van 4 sterren terecht is. En toch wil/moet ik luisteren, want op dit moment vind ik Amsterdam zelfs erg ver rijden om 'm op basis hiervan live te gaan zien over anderhalve week, terwijl ik weet hoe goed en uitbundig hij live kan zijn!

En ook dit blijft overeind zoals ik vanmorgen weer eens ervoer!

Pfft...

hoort nog iemand "rosie"van claw boys claw in so long

Ben wel onder de indruk van zijn nieuwe album. Enkele toppers aan het begin, Soulsister en Man on a Wire in het midden en het geweldige But We Did aan het eind.

Fijne live performance ook:
YouTube - Thomas Dybdahl - This Love Is Here To Stay

Deze plaat van Thomas Dybdahl hangt perfect tussen de nieuwe Iron and Wine en Ray LaMontagne in. Alsof je een heerlijk warm bad in glijd.

Ik vind niet ieder nummer even geslaagd, soms is het net té poppy. Maar er staan toch zeker een hele hoop mooie nummers op.

Alle nummers zijn mooi. En toch als album 'beklijft' het nog steeds niet zoals ik van 'm gewend ben. De nummers beginnen inmiddels wel steeds meer onderscheidend te klinken. Wat ook niet gek is, want ik blijf het met plezier draaien. En misschien moet ik niet meer willen.. Want dan is het toch ook gewoon goed

Vandaag trouwens pas officieel gereleased in The UK.

Ik kreeg dit album mee van mijn broer als luistertip, ik had nog nooit van de beste man gehoord.
Eerste luisterbeurt bevalt me goed, de muziek doet me denken aan Ray La Montagne.

Als Ray La Montagne tot de eredivisie van de singer songwriters behoort dan geldt voor Thomas Dybdahl de bovenkant jupiler league.
Althans zo zie ik het.
De vocalen van beide heren hebben wat raakvlakken maar na enkele luisterbeurten moet ik toch concluderen dat Dybdahl mij niet een geheel album kan boeien.
Ik heb de versie met 3 bonustracks maar 63 minuten van deze artiest is ietwat teveel van het goede.
Het album begint overigens sterk, zeker This Love Is Here To Stay, Easy Tiger & Soulsister vind ik uitschieters naar boven, na het nummer City Lights vind ik het album inkakken met So Long & This Next Wave Is A Big One als dieptepunten.
De bonus tracks voegen mijn inziens ook weinig toe.

Via Spotify naar het nieuwe album van Moddi (Frankenstein) zitten luisteren waardoor Spotify mij dit album aanbood als vergelijk. Nooit van gehoord. Album dus maar eens de revue laten passeren. Niks mis mee maar het vergelijk met de redelijke a typische stijl van Moddi hoor ik toch niet terug. Blijft over dat ik best gecharmeerd ben van het geluid en de stem van deze Thomas. Moeite waard om me eens verder in te verdiepen.