Pink Cream 69 - Thunderdome (2004)

Thunderdome is eigenlijk niets meer dan een herhalingsoefening van Sonic Dynamite en Endangered. De nummers klinken nog steeds als een klok, maar op den duur gaan ze vervelen. Met name Sonic Dynamite was een erg afwisselend en knallend album, op Thunderdome lijken de nummers erg op elkaar, althans na enkele luisterbeurten. Veel verder ben ik namelijk nog niet gekomen. De balans gaat iets te veel richting power metal, niet een genre waar ik van hou. Thunderdome klinkt zo enorm commercieel en de band is in haar ontwikkeling duidelijk stil blijven staan na Endangered.

De power metal-kentering was op Electrified al merkbaar, maar op Thunderdome zijn de hardrockinvloeden grotendeels verdwenen. Nee, geef mij dan Sonic Dynamite maar.

Retro Lullabye bevat een 'drive' zoals ik 'm nog nooit bij welk willekeurige andere band gehoord heb. Na wat meer luisterbeurten ben ik wat positiever over dit album gaan denken. Nog steeds geen geweldige plaat zoals Electrified of Sonic Dynamite, vooral erg wisselvallig;
Bijna tenenkrommend is de Knack-cover My Sharona (nóg minder goed dan het origineel, dat m.i. al niet al te best was), maar Retro Lullabye, Gods Come Together en That Was Yesterday (overigens geen cover) daarentegen zijn uitstekend.