Diamond Head - Borrowed Time (1982)

klassieker

velen zullen diamond head eerder kennen van de metallica covers dan van de muziek van de band zelf, zoals Am i evil

erg goede en originele plaat, zon beetje in begindagen van de metal, niet erg hard, wel melodieus, en een stevig potje blues in , don't you ever leave me

Joy

Zonder Diamond Head geen Metallica... Jemig wat ben ik deze gasten dankbaar .

Geweldige plaat, met als hoogtepunten In the Heat of the Night, Lightning to the Nations en natuurlijk Am I Evil?. Jammer dat Diamond Head de cultstatus nooit ontstegen is. Potentie en talent had de band in ieder geval genoeg. Vooral de uitmuntende zang van Brian Tatler is werkelijk een lust voor het oor.

Ik vind zowel Canterbury als deze plaat erg sterk en bij vlagen zelfs erg vernieuwend. De band schijnt onlangs - voor het eerst sinds 12 jaar - weer een nieuw album te hebben afgeleverd, die moet ik dan toch eens even gaan tjekken

hoe zit het met studionummers 2 x uitgebracht?

ik luister nu het nummer Borowed Time en dit is toch echt een andere uitvoering dan het origineel wat op deze plaat staat

?

Goed album uit de NWOBHM periode. Met uiteraard door het veel later door Metallica gecoverde "Am I Evil?". En met de geweldige zang van Brian Tatler, een hardrock zanger in de beste (britse) traditie. Jammer genoeg is de band nooit echt doorgebroken naar het grote publiek en is altijd een beetje blijven hangen in de shaduw van andere bands. Als bonus een hele mooie cover art van Rodney Matthews (ook bekend van de hoezen van Magnum en Praying Mantis)

ik kan dit samen met magnum en praying mantis erg waarderen

De zanger is Sean Harris, waarschijnlijk ff een foutje.

Als ik wikipedia er op mag geloven is de uitgave Am I Evil, die alle nummers van deze bevat behalve Call Me, een betere keuze, want daarop staan de nummers in een minder gepolijste versie dan ze hier te horen zijn.

Goede plaat deze Borrowed Time. Band heeft een eigen stijl en dat is knap. Am I Evil is veruit het beste nummer (mooie gitaarsolo ) maar het slepende Borrowed Time en het beetje bluesy Don`t You Ever Leave Me zijn ook prima. Call Me zou zo een hit kunnen zijn.

Voor mij is dit toch een geweldige afknapper na het prachtige fel door mij gesmaakte debuut Lightning to the Nations, want wat is dit gepolijst, bloedloos en traag. Twee keren kan ik weer lachen, je kunt al raden wanneer, bij Lightning to the Nations en Am I Evil? Deze staan echter ook op het debuut in rauwere versies, dus vijf nieuwe nummers en veelal slappe hap. Meer dan eens denk ik aan Led Zeppelin bij het nummer Don’t You Ever Leave Me. Dit is een niet-geslaagde overgang naar een groot label voor mij. Jammer, jammer, jammer.

Wat valt me deze band in het algemeen tegen.
Zanger Sean Harris klinkt erg irritant.
Niet mijn band

Bedankt voor de tip. Die rauwe versies klinken idd een stuk beter. Meer in het verlengde van het debuut.

Ik heb deze LP ooit nog in handen gehad, weet niet meer van die was. Ik dacht altijd dat de titel volledig 'Living On... Borrowed Time' was, zoals de uitklaphoes deed vermoeden, maar vind ik nu bijna nergens terug.

Op Discogs is een foto van de achterkant van de hoes te vinden waarop je Living on... ziet staan. Maar dat blijkt niet bedoeld als deel van de albumtitel, afgaand op het label van de lp zelf. Ook op hun officiële website heet het album gewoon Borrowed Time.

Er zijn idd wel foto's van te vinden, maar ik bedoelde dat de lange titel zo goed als nergens zo wordt aangehouden en als een site het wel doet, dan laten ze de ... ook nog weg. Maar swa, 'Borrowed Time' it is.

Gave hoes, maar mijn band zal het nooit worden. Beste nummers zijn ook gerecycled van vorig album ofzo?
Call Me en Borrowed Time zijn eigenlijk hardstikke prima, maar gewoon te sloom om een plekkie in een van m'n speellijsten te krijgen. Had leuk geweest als dat soort nummers vroeger op de commerciële radio waren gekomen.

1. Lightning to the Nations
2. Borrowed Time

Klopt Lightning in the nations en Am i Evil staan ook op het debuut, en die versies hoor ik net iets liever ook. Zijn wat rauwer idd , dus daar had ik lekker vanaf gebleven en zo gelaten. Verder vind ik dit en prima plaatje nog van de mannen. Want anders als het debuut, maar nummers als Call Me hadden gerust bekend kunnen worden in de jaren 80. In the heat of the night is en prima opener. Nee ik geef deze gewoon en voldoende

Het was de eerste keer dat ik Diamond Head in de platenbakken tegenkwam, tot dan een underground groep maar nu bij MCA. In 1982 vooral gekocht op basis van de klaphoes, om er thuis achter te komen dat het niet zo heavy was als gehoopt. Dit omdat gitarist Brian Tatler geen hoge gitaarmuren neerzette en de muziek niet van het type snel-sneller-snelst was.

Borrowed Time begint midtempo met In the Heat of the Night en toen To Heaven from Hell evenzo vervolgde, begon ik me zorgen te maken: miskoop? Gelukkig versnelt het halverwege, al met al een aardig nummer.
Call Me is een poplied in hardrockend jasje, liefjes en stiekem een oorwurmpje. Kant 1 sloot sterk af met - eindelijk - het eerste stevige en uptempo nummer, Lightning to the Nations.

Kant 2 telde slechts drie nummers, die alle drie vrij lang duren. De eerste twee te lang... Het opent met het titelnummer en alhoewel niet hard en snel genoeg, goed opgebouwd met bovendien een lekkere gitaarsolo; de conga's vond ik gedurfd maar minder. Ik miste een slaggitarist, die de boel dichtmetselt.
Don't You Ever Leave Me is midtempo en kent een tweede deel met ingetogen bluesrock. Harris' zang is knap maar dat vermag het nummer niet redden: veel te rustig.
Pas bij slotnummer Am I Evil veerde ik op. Dreigend, een dubbele gitaar in het intro, vervolgens de versnelling. Er wordt met meer tempowisselingen gespeeld en Harris' vocalen zijn wederom sterk. Dat dit het ene nummer zou worden waarmee Diamond Head naam zou bouwen was nog toekomstmuziek.

Tijdens het draaien bekeek ik de hoes goed om te constateren dat de schildering van Rodney Matthews niets met een liedtekst had te maken. Een jaar later stond de groep op Parkpop (link naar kort sfeerfilmpje). Oor meldde dat een kleine groep metalfans tevergeefs 'Faster faster' brulde en maakte de terechte vergelijking met Led Zeppelin. Ik las het in de bieb en grimlachte. Precies mijn ervaring met de plaat.

42 jaar later zit ik er nog net zo in als toen. De bonussen vermogen niet de boel te redden, al zijn de livetracks dik okay. Het interview is vooral leuk vanwege de warme stem van radio-dj Tommy Vance.

Diamond Head als Zeppelinistisch buitenbeentje in de New wave of British heavy metal. Vandaag was ik te vroeg wakker met prettige nostalgie als gevolg. Slechts een zesje voor dit album, ondanks de prachtige hoes en twee sterke nummers. Desondanks jammer dat ik de elpee niet meer bezit...

Gisteren eindelijk eens een exemplaar van Borrowed Time gevonden. Nooit besteld, want ik dacht, de betere versies van Lightning en Am I evil heb ik al met het debuut. Ook over de rest van het album las ik (pre-internet, maar ook online) geen hele positieve commentaren. Misschien dat ik weinig verwachte, maar wat een heerlijk album is dit. Blij verrast. Canterbury mag ik ook heel graag horen en dit Borrowed Time verwijst al aardig in die richting. De heropenomen nummers vervelen mij ook niet. Wat een heerlijke solo's van Tatler, en die oosterse invloeden die zo nu en dan de kop opsteken - lekker.