Secret Machines - September 000 (2002)
mijn stem
4 stemmen
0
geplaatst: 15 januari 2006, 22:44 uur
Een klassiek geval van "het debuutalbum van een veelbelovende band" naar mijn mening.
Er is al wel duidelijk de kenmerkende donkere stuwende sfeer van The Secret Machines, zoals ik die van Now Here Is Nowhere ken, te ontdekken in "What Used To Be French". Maar nummers als "Breathe", met zijn Supergrass-achtige ge-oehoe-oehoe-aha-ahaa en het he-als-jij-nou-een-koebel-pakt-dan-sla-ik-tegen-dit-glas-
water-en....weet-je-wat-als-jij-dat-dan-weer-door-je-
leuke-effectenbak-haalt-syndroom bij "Marconi's radio Reprise" laten zien, dat hier nog geen duidelijke keuzes in een bepaalde richting zijn gemaakt, zoals dat bij NHIN wel het geval is.
Voor de echte liefhebbers van the machines is dit natuurlijk wel een album om es te luisteren, maar uiteindelijk vond ik het toch nog wat te onsamenhangend allemaal.
Er is al wel duidelijk de kenmerkende donkere stuwende sfeer van The Secret Machines, zoals ik die van Now Here Is Nowhere ken, te ontdekken in "What Used To Be French". Maar nummers als "Breathe", met zijn Supergrass-achtige ge-oehoe-oehoe-aha-ahaa en het he-als-jij-nou-een-koebel-pakt-dan-sla-ik-tegen-dit-glas-
water-en....weet-je-wat-als-jij-dat-dan-weer-door-je-
leuke-effectenbak-haalt-syndroom bij "Marconi's radio Reprise" laten zien, dat hier nog geen duidelijke keuzes in een bepaalde richting zijn gemaakt, zoals dat bij NHIN wel het geval is.
Voor de echte liefhebbers van the machines is dit natuurlijk wel een album om es te luisteren, maar uiteindelijk vond ik het toch nog wat te onsamenhangend allemaal.
* denotes required fields.
* denotes required fields.