The Guess Who - So Long, Bannatyne (1971)

Veelzijdige plaat, waar de band switcht tussen rock, pop, progressive rock en light jazzfusion. De zang van Cummings is het meest opvallende en hij is ook een erg goede zanger. Het 7-minuten durende Goin' A Little Crazy is een erg gave uitstap in de progressive rock, wat ze nog goed af gaat ook. Daartegenover staat dan weer zoiets meligs als Fiddlin' of One Man Army. Sour Suite is dan weer prachtig.

Guess Who maakt altijd al wisselvallige platen die nooit in hun geheel boeien, maar aan de andere kant hebben ze wel een aantal erg mooie songs gemaakt.

Cummings is een uitstekende zanger en met zijn lenige stembanden kun je veel kanten op.
Getuige ook dit plaatje, veel stijlen en genres, dit vormde misschien ook deels wel de achilleshiel van de band. Het muzikaal tappen uit veel vaatjes met ook nog wisselvallige platen tot gevolg.
Voor mij vormt The Guess Who zo'n band, die een hele rits sterke songs heeft, maar mij nooit een album lang weet te boeien. En Sour Suite is de prijspakker op dit album, het overige materiaal op dit schijfje verbleekt er naar mijn bescheiden mening zelfs enigszins bij.

Ik ben nooit een liefhebber van playlists geweest, maar van The Guess Who kan je bij wijze van spreken beter een playlist samenstellen dan door de albums heen ploeteren. Sour Suite is inderdaad erg mooi.