Wrekmeister Harmonies - You've Always Meant So Much to Me (2013)

Kan iemand mij vertellen waar ik zojuist 38 minuten naar heb zitten luisteren

Drones?

Even snel opgezocht op youtube maar het klinkt wel goed vind ik.

Wrekmeister Harmonies is een twaalfkoppig samenraapsel van musici uit diverse uithoeken van de alternatievemuziekscene. Zo is er een blackmetaldrummer, een indierockaltviolist, en een harshnoise-elektronieker. Een bonte verzameling muzikanten op een plaat die geenszins in het hokje van de expertises van die muzikanten geduwd kan worden. Ja, slechts delen ervan.

'You've always meant so much to me' is geschreven als score voor een film met dezelfde titel. Nu heb ik geen idee waar die film over gaat, maar ik zou me een voorstelling kunnen maken:

Een man in een verlaten stad, of in een woestijn, of op een poolvlakte. Hij is in elk geval alleen. Het geluid van ongemakkelijke ambientdrones, met op de achtergrond een zachtgillende vrouw, en enkele andere geluiden die de situatie verongemakkelijken. Na tien minuten lijkt het onheil dichterbij te komen. Snijdende vioolklanken, een gitaar die constant het tweeklankmotiefje herhaalt, de vrouw gaat harder gillen. De man zoekt een schuilplek. Er komt een viool bij, die nu samen met de andere viooldrone een harde dissonant vormt. Het viertoonshoofdthemaatje zet in, als een rustige stem. Na 18 minuten hangt er een dikke mist van bevreemdende dissonanten enerzijds en rustgevende thema's door gitaar en viool anderzijds, die het doodvonnis over de man, of de stad, over de wereld uitspreken. De boel wordt onrustiger, het onheil komt steeds dichterbij. Na bijna 23 minuten is het zover. Logge doommetal vergezeld door geschreeuw illustreren het inferno. De wereld staat in brand. Zes minuten later is het kwaad al geschied. Vlammen doven uit en smeulende asresten blijven over. Een continu herhaald quasi-zalvend piano-/gitaarthema leidt de situatie uit, begeleid door orgeldrones en een wolk van allerlei andere klanken, die de nasleep het geluid geven. Langzaam vervagen deze geluiden en het tempo neemt af, zodat op het eind alleen de gitaar nog enkele gebroken akkoorden speelt. Het stopt. Wat rest is een verkoolde wereld.

Dit is natuurlijk slechts een interpretatie. Ik vind het uiterst knap dat een plaat waarvan 84% van de tijd besteed worden aan de in-/uitleiding van het hoofdgebeuren zo kan blijven boeien. Mijns inziens horen we hier echt een masterclass in opbouw. Er gebeurt ontzettend veel en de huiveringwekkende sfeer wordt echt overgebracht. Misschien nog knapper is de afbouw, die je ervan weet te weerhouden de plaat niet af te zetten. Al met al een schitterend en geslaagd samenspel tussen ambient, doommetal, postrock en new age.

Leuke review Paap!

Mooie sfeerschets idd. Hulde.