The Guess Who - Rockin' (1972)

Eeuwen geleden deze plaat ooit van mijn zus gekregen, samen met Head over heels van Poco en nog een aantal oude platen, die toen overigens misschien net een jaar of drie oud waren, maar in die periode leken drie jaar een eeuw.

Achteraf één van mijn eerste 'serieuze' rock platen deze van The guess who, ik heb het exemplaar nog steeds.
De muziek is lekker, vrij gespeeld, maar zit toch erg muzikaal in elkaar.
Smoke big factory, you nashville sneakers en ger your ribbons on zijn me het meest bij gebleven. Prima opvallend tijdloze plaat.

Ik heb geen flauw idee meer waar en waarom ik deze lp destijds heb gekoch.t Ik was toen 15 en nu 67. Ik weet nog wel dat ik alleen kant 2 draade, want kant 1 vond ik te heavy. Dat is nu nóg zo. Ik heb 'm nu op cd, met de bonustracks, en een paar weken terug heb ik 'm helemaal gedraaid, en voor mij begint deze plaat nog steeds bij "Running Bear" en "Back to the city" is mijn favoriete track. "High Rockers" vind ik een giller, en de medley "Heaven only moved ones yesterday" en "Don't you want me" ook geweldig. Ik las laatst in een interview met Burton Cummings dat ze de Phil Philips-versie van "Sea of love" wilden gebruiken, maar de rechten niet konden regelen, waardoor ze het nummer zelf maar inzongen. Het resultaat is prima, helemaal op de cd met bonustracks, waar de complete versie van deze gouwe ouwe (zonder de Hi Rockers -babbel tussen Cummings en een roadie (die Brian heete maar wiens achternaam me ontschoten is).

Post-Bachman The Guess Who blijft voor mij toch wel een beetje moeilijk. Cummings en co. gooien altijd zoveel stijlen in de mix, dat ik me nooit echt meegevoerd wordt. Zoals wel vaker bij de band is een aantal losse songs sterker dan de plaat in zijn geheel. 'Smoke Big Factory' is bijvoorbeeld een aardige Eagles meets Poco countryrocker.

Ten tijde van dit album, maakte Bachman-Turner Overdrive (voor mij) interessantere platen met meer cohesie en een echte "group-sound". Opvallend is het jazzrockachtige 'Your Nashville Sneakers' wat overeenkomsten vertoont met de jazzrock-uitstapjes van BTO, al is deze van Guess Who meer Dancehall/Vaudeville.

Ik ben ooit een liefhebber geweest van Rock and Roll, en Cummings legt bij deze de plaat ook teveel de nadruk op die jaren vijftig. Wel leuk voor liefhebbers, en dan vooral de medley 'Hi, Rockers!' aan het van kant B.