Northern Uproar - All That Was Has Gone (2013)

Begin jaren 90 was deze band een vertegenwoordiger van de Britpop uit Manchester.
Schreeuwerig en ook wat meer op rock gestoeld dan de gemiddelde Britpopband.
17 jaar na hun debuut blijkt dat ze nog steeds in de muziek bezig zijn, althans 2 van de 4 originele bandleden.
Toen hun pr-man via Pledge mij vroeg het contactpunt voor de band in Nederland te zijn, had ik daar meteen veel zin in. Echter verdween mijn enthousiasme als sneeuw voor de zon toen ik het album ging luisteren.
Zanger Leon Meya (Spaanse roots) is nog steeds de frontman en waar de combinatie van schreeuwerige zang over powerrock best aardig werkte, lijkt Leon nu wat meer echt te willen zingen. En dat is nu net niet zijn sterkste kant, blijkt op dit album.
Ook de powerrock is een stuk slapper geworden en dat zou in principe geen probleem zijn als de songs goede melodieën zouden bevatten. Dit is helaas niet het geval en blijft alles recht toe, recht aan en dat maakt dit een uitermate zwak album. Misschien is het vertrek van de andere 2 leden toch niet meegevallen.
Sometimes is het enige hoogtepunt op het album (lekker gitaarlijntje). Riding the Waves en afsluiter You're the One Within laten Leon zijn Spaanse roots doorklinken.
Gelukkig hebben ze in Engeland een kleine maar fanatieke fanbase maar hiermee gaan ze geen nieuwe zieltjes winnen en zelfs bestaande fans mee verliezen, I'm afraid.
De titel van het album dekt hier prima de lading.