Peter Hammill - Out of Water (1989)

Dit laatste van vier albums van de late Eighties zie ik als de laatste uit een periode van Hammill op zoek naar een nieuwe richting. De introudctie van Stuart Gordon op viool vormt hier de eerste stap die kant nieuwe uit. Sterke vocalen in "Green Fingers", klassiek Hammil-songwrite werk in "A Way Out" en met "Ysabel's Dance" dus ook echt iets wat de nieuwe richting inluidt. Geen hoogtepunt, maar zeker geen dieptepunt deze overgangsplaat (het openingsnummer heeft trouwens prachtig percussiewerk).

highlights: A Way Out, Green Fingers
lowlights: Not the Man

"Something About Ysabel's Dance", wat een geweldig nummer!
Maar ook "not the man" hoor.
Sterke plaat van Hammill

De plaat begin vrij vlak maar wint met elk nummer aan kracht. Vooral de 2e helft van de plaat is subliem. A way out is een echter Hammill Klassieker geworden. PLaat komt nog regelmatig bij mij uit de kast, al wil ik nog wel eens de eerste 2 nummers overslaan

De tour die volgde op het album, met Nic Potter en Stuart Gordon, was overigens de beste die ik ooit van Hammill (solo) heb gezien! Vooral het optreden in Tivoli was kippenvel van de eerste tot de laatse minuut.

Dit is wat mij betreft een van zijn sterkste albums. Onder andere No Moon in the Water blijf ik een schitterend nummer vinden. Prachtig gearrangeerd en voortreffelijk gezongen. Een van mijn all time favoriete Hammill nummers.

Als geheel vind ik zijn albums meestal niet heel sterk. Hij moet het in mijn beleving in de meeste gevallen van enkele pareltjes hebben, en dan een aantal missers.

Van zijn vele albums is dit naar mijn idee een van de weinige die een coherente lijn van standvastige kwaliteit door het geheel weet te trekken.

Het al genoemde A Way Out maar ook Our Oyster zijn hier eveneens juweeltjes.

Het vrij poppy aandoende Not the Man vind ik ook nog bijzonder goed te pruimen.

Daarom lijkt het mij niet meer dan redelijk dat ik deze na al die jaren toch maar eens verhoog van drie naar vier.

A Way Out schrijven als No Way Out.

Toch wel wat je noemt een gênante fout.

No Moon in the Water nog steeds mijn favoriete Hammill nummer misschien wel.

Jammer dat dit album dan weer net niet beschikbaar is voor streamen.

Gelukkig heb ik nog wel ergens een bestandje rondzwerven.

In de cloud, uiteraard.

Ik zeg altijd maar zo WhatsApp enkel voor chill conversatie geen spacende mensen aldaar toegelaten FB messenger voor hen het voorportaal.

Ik hoor die tingel ik weet nu stront aan de knikker.

Een of andere gap begint zo dadelijk zijn onfortuinlijk relaas uit te storten, zo maak ik onderschijt in dingen.

Weet je daar doorheen te breken deel ik misschien nog wel eens een paar dingetjes met je.

Een mooi en relatief rustig album van Pater Hammill, hier weer omringd met Van de Graaf Generator musici. We zitten eind jaren 80 en dat hoor je wel wat aan de wat 'blikken' productie. Daar is nogal wat kritiek op. Een paar jaar geleden heeft Peter Hammill misschien mede daardoor dit album en 'A Foreign Town' flink aangepakt, opnieuw geproduceerd en als ik de critici mag gelopen heeft dat de albums wel goed gedaan.
Maar ik heb enkel de cd uit 1989, dus zal het met het origineel moeten doen.
Bij 'A Foreign Town' experimenteerde Peter Hamiili met de inbreng van blaasinstrumenten, nu met strijkers en orkestrale instrumenten. Mede daardoor is het een heel sfeervol album geworden, bijna vreemd voor Peter Hammill.
Maar natuurlijk sommige dingen zijn gebleven, de zang van Peter Hammill, hoewel hij zich wel wat in houdt met de uithalen, de toch o zo typische muziek van Peter Hammill en de teksten. Het zijn vooral de nummers die een gevoel van déjà vu oproepen; thema's die Peter Hammill misschien iets te vaak heeft aangeraakt in zijn carrière. Hij behandelt relaties, persoonlijkheidstrauma's, politiek bewustzijn en een kosmische angst; mede daardoor lijkt het wat op een samenvatting van een tijdperk en niet iets nieuws. Maar mij stoort dat geen moment. Een nummer als 'No moon in the water' is bijzonder mooi, 'Our Oyster' gaat over het bloedbad op het Tianmenplein, maar daarna kan er weer een heel persoonlijk nummer klinken. Het hele album schommelt zo heen en weer, sommige nummers zijn voldoende , om vervolgens uit te barsten naar een hoogtepunt waardoor je blijft hangen tot het geheel uiteindelijk op de juiste plek terechtkomt.
Het laatste nummer 'A Way Out' is prachtig, bijna cliché achtig maar Peter Hammill komt er mee weg.
Persoonlijk vind ik het een mooi, persoonlijk album en waardeer het dat Peter Hammill gewoon zijn eigen weg blijft gaan. Iedere plaat is weer anders, maar ze hebben altijd kwaliteit. Zo dus ook dit album !