En dan heb je een zo'n topalbum afgeleverd met Felona E Serona en dan speel je het een jaar later verdorie klaar om weer op de proppen te komen met een album dat ik op sommige momenten nog beter vind dan Felona E Serona.
Compositioneel worden de klassieke invloeden weer wat prominenter (vandaar de titel

) maar het is ook voor het eerst dat de band in een 4-man bezetting speelt met de producer als extra muzikant op piano.
Ook is het algehele toetsenarsenaal nog weer meer uitgebreid (he, ik hoor volgens mij zelfs een mellotron voorbij komen) wat de varieteit qua muziekbeleving alleen maar ten goede komt.
Dit is samen met PFM's Per Un Amico (of Isola Di Niente van dezelfde band) een van de echte kroonjuwelen van de Italiaanse progrock uit de 70s.