Elijah's Mantle - Angels of Perversity (1993)
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: De Nova Da Capo
-
A La Gloire de l'Homme (Prologue) (1:42)
-
Benedictus (5:28)
-
Misere de Profundis (5:47)
-
Es La Perdic On (9:29)
-
Paradis Iac (3:52)
-
Sanctus (6:37)
-
Quem Di Dilicunt (Part One) (5:32)
-
Quem Di Dilicunt (Part Two) (7:03)
-
A La Gloire de l'Homme (Epilogue) (1:37)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 22 maart 2025, 15:59 uur
Elijah's mantle is een project van Mark St. John Ellis. Hij zat op de kunstacademie, eigenlijk meer met het idee om platenhoezen te maken, maar ook drama en theater trok hem. Hij startte een gezelschap 'Theatre of Masque' die zeer fysieke voorstellingen maakten op het snijvlak van drama, muziek en theater. De muziek maakte hij ook zelf, zodat de stap naar Elijah's Mantle snel werd gemaakt, mede door het ook door Mark opgerichte label De Nova Da Capo.
Op dit label werd de eerste plaat van Elijah's Mantle uitgebracht, geproduceerd door Brendan Perry in zijn eigen studio. Hij schreef ook met twee nummers mee. Toch was Mark maar matig enthousiast over de inbreng van Brendan Perry, maar het zorgde natuurlijk wel voor een prima promotie.
Trouwens Lisa Gerrard had ook veel contact met Mark, 'Elijah's Mantle' stond 2 jaar later in het voorprogramma van haar bij de tour na het uitkomen van haar eerste soloalbum en andere platen van haar zijn soms ook uitgebracht door het label 'De Nova Da Capo'.
Waarom Mark St John Ellis koos voor de naam Elijah's Mantle is me niet helemaal duidelijk. Elia was een profeet uit het oude Israël, die de strijd aanbond met de priesters van Baäl en vooral met koningin Izebel. Een profeet was herkenbaar aan zijn mantel van kamelenhaar. De mantel hield hij voor zijn ogen toen God passeerde en de mantel werd later overgedragen aan zijn opvolger Elisa, die het werk van Elia voortzette.
Dus waarom precies Mark koos voor deze toch wat bijzondere naam is niet zomaar verklaarbaar. In ieder geval hebben alle 9 albums wel iets religieus, maar het lijkt soms wat maar pagan achtig en ook de combinatie religie en geweld kan soms opborrelen. Sommige Duitse new folk of metal bands die houden ook wel van deze wijze van benadering en soms heb ik daar wel wat moeite mee, omdat het ook een schaduw van rechtse radicaliteit achter kan zitten.
Dat betwijfel ik trouwens bij Mark St, John Ellis.
De nummers worden gezongen in het Frans, Engels, Latijn en Duits en hebben allemaal religieuze (vaak Latijnse) titels. Teksten komen soms uit de Bijbel, maar net zo makkelijk van Oscar Wilde en Arthur Rimbaud.
De muzisk : het heeft wel iets van Dead Can Dance, maar is toch wat anders, minder sprankelend, melancholisch soms zelfs depressief. De begeleiding is vooral door synths en de zang van Mark ook treurig en redelijk ééntonig.
Wel passend bij die tijd. De foto's in het boekje zijn zeer artistiek.
Hier op Music Meter eigenlijk onbekend. Ik heb intussen een aantal cd's van hem bemachtigd en zal dus wat dingen melden.
Wie weet dat er nog meer liefhebbers van deze muziek zijn.
Op dit label werd de eerste plaat van Elijah's Mantle uitgebracht, geproduceerd door Brendan Perry in zijn eigen studio. Hij schreef ook met twee nummers mee. Toch was Mark maar matig enthousiast over de inbreng van Brendan Perry, maar het zorgde natuurlijk wel voor een prima promotie.
Trouwens Lisa Gerrard had ook veel contact met Mark, 'Elijah's Mantle' stond 2 jaar later in het voorprogramma van haar bij de tour na het uitkomen van haar eerste soloalbum en andere platen van haar zijn soms ook uitgebracht door het label 'De Nova Da Capo'.
Waarom Mark St John Ellis koos voor de naam Elijah's Mantle is me niet helemaal duidelijk. Elia was een profeet uit het oude Israël, die de strijd aanbond met de priesters van Baäl en vooral met koningin Izebel. Een profeet was herkenbaar aan zijn mantel van kamelenhaar. De mantel hield hij voor zijn ogen toen God passeerde en de mantel werd later overgedragen aan zijn opvolger Elisa, die het werk van Elia voortzette.
Dus waarom precies Mark koos voor deze toch wat bijzondere naam is niet zomaar verklaarbaar. In ieder geval hebben alle 9 albums wel iets religieus, maar het lijkt soms wat maar pagan achtig en ook de combinatie religie en geweld kan soms opborrelen. Sommige Duitse new folk of metal bands die houden ook wel van deze wijze van benadering en soms heb ik daar wel wat moeite mee, omdat het ook een schaduw van rechtse radicaliteit achter kan zitten.
Dat betwijfel ik trouwens bij Mark St, John Ellis.
De nummers worden gezongen in het Frans, Engels, Latijn en Duits en hebben allemaal religieuze (vaak Latijnse) titels. Teksten komen soms uit de Bijbel, maar net zo makkelijk van Oscar Wilde en Arthur Rimbaud.
De muzisk : het heeft wel iets van Dead Can Dance, maar is toch wat anders, minder sprankelend, melancholisch soms zelfs depressief. De begeleiding is vooral door synths en de zang van Mark ook treurig en redelijk ééntonig.
Wel passend bij die tijd. De foto's in het boekje zijn zeer artistiek.
Hier op Music Meter eigenlijk onbekend. Ik heb intussen een aantal cd's van hem bemachtigd en zal dus wat dingen melden.
Wie weet dat er nog meer liefhebbers van deze muziek zijn.
* denotes required fields.
* denotes required fields.