Kingdom Come - Bad Image (1993)

Deze vierde van Kingdom Come is vooral een op herhalende riffs voortkabbelende sfeerplaat eerder dan een verzameling songs waarvan enkele erg in het oor springen.

Mijn jongste broer was vroeger degene die alles van Kingdom Come in huis haalde en nu ik dit album zo veel jaren later tweedehands voor € 4,00 zag liggen kon ik het echt niet laten liggen.

Ik vind dit een geweldige cd, lekkere (hard)rock met prima vocalen.

De eerste twee albums van deze mensen ken ik van binnen en van buiten en beiden zijn geweldig, maar dit album ken ik niet - waar staat dat icoontje waar je jezelf voor de kop slaat? Hoe klinkt dit (en Led Zeppelin heeft er niets meer mee te maken)?

http://www.youtube.com/watch?v=Fw50gd0M4G0

Ook weer een goeie plaat van Lenny Wolf. Bouwt voort op de nieuw ingeslagen weg sinds Hands of Time. Ik hoor hier en daar wat Depeche Mode invloeden.

Ooit nog cd van de maand in de Aardschok.

Destijds ook gekocht en, met de eerste twee platen als benchmark, al vrij snel gekwalificeerd als 'tegenvaller'.

Als ik m nu met de oren van 2016 terugluister is het eigenlijk een heel fijne plaat. Sfeervol, beetje donker en doet het daarmee inderdaad wat aan Depeche mode denken.

Ook voor mij gold dit na Hands Of Time als een tegenvaller. Blijkbaar is dit een groeialbum met een zeer lange aanloop. Een heerlijk sfeervol album.

Prima album weer. Geen echte missers op dit album. Ik heb de musicassette van dit album en die heeft een totaal andere trackvolgorde.

Absolute wereldplaat, waardige opvolger en meer dan dat, de stijl van de voorganger is nog ietwat verder uitgebouwd voor mijn gevoel.
Geweldige opener, tweede nummer "You're the One" is een echt favoriet van mij, de man weet drama te vertalen naar geweldige nummers. Fantastisch! "Friends" is er nog zo één, nu in ballad vorm. Intens.
"Pardon the Difference (But I Like It)" is een sfeervolle aanloop voor het volgende hoogtepunt "Little Wild Thing". Twee van de mooiste nummers staan aan het einde van de plaat en wel "Glove of Stone" en "Outsider". De eerste een mid-tempo knaller/stamper en de laatste is een perfect nummer om mee af te sluiten en je adem terug te vinden, die was mij namelijk op verschillende momenten wel ontnomen. Prachtige rockcomposities met een eighties synth-popsound vermengd en wel op een bijzonder smaakvolle manier. Pure klasse!

Die synth-pop invloeden roepen bij mij vooral Genesis op, ten tijde van Mama, bijvoorbeeld in You're the one en Can't resist. Heel verrassend. Sfeervolle plaat, slepend, tikje mysterieus, donker.

Sfeervol, dat zonder meer...

Nou, het duurde wel even voordat dit album een beetje grip op me kreeg. Veel luisterbeurten, erg, erg veel! maar goed, daarna is het dan ook een heerlijke plaat!

Tegenwoordig heb ik dat wel vaker, dat het erg lang duurt voordat ik de muziek een beetje mooi begin te vinden. Geen idee waarom.
"Mad queen" was meteen al een mooi nummer, nu is daar "Passion departed" bij gekomen. Wat een geweldig nummer! Samen met de afsluiter "outsider" de beste 3 nummers van het album. De rest is net een beetje minder met als uitzondering "Pardon the difference" daar heb ik niks mee.

In 1e instantie 3,5* ...... maar na nog wat extra luisterbeurten toch een 4*!

Kingdom Come, een Duitse hardrockband opgericht in 1987 door de charismatische zanger Lenny Wolf, heeft een solide reputatie opgebouwd met hun krachtige riffs en melodieuze refreinen. Het album *Bad Image* van de Duitse hardrockband Kingdom Come, uitgebracht in 1993, verdient een nadere beschouwing. Als ik terugkijk op dit muzikale werk, ben ik verrast door de diversiteit en intensiteit die het album te bieden heeft. Laat me je meenemen op een reis door mijn gedachten en gevoelens over dit album.

Het album opent met "Passion Departed," een nummer dat direct de toon zet met zijn energieke gitaren en krachtige zang van Wolf. De teksten zijn doordrenkt van emotie, terwijl de muziek een perfecte balans biedt tussen harde rock en melodie. Het heeft die typische Kingdom Come-sound: stevig, maar met een melodieuze kern die blijft hangen Het is een uitstekende introductie tot de sfeer van het album.

"You're the One" volgt, en hoewel het niet zo aansprekend is als de opener, is het nog steeds een fijn nummer. De melodie is prettig en de gitaarriffs zijn solide, maar het mist net dat beetje extra om echt uit te blinken. "Fake Believer" begint wat minder indrukwekkend, maar het tweede deel van het nummer maakt veel goed. De opbouw naar het refrein en de emotie in de zang geven het een krachtige impact die blijft hangen.

Vervolgens komt "Friends," een track die een nostalgisch gevoel oproept met zijn teksten over verloren vriendschappen en herinneringen. De muzikale arrangementen zijn strak en goed doordacht, met een gedenkwaardige gitaarlijn die door het nummer heen loopt. Wolf's zang is hier bijzonder krachtig, en hij weet de luisteraar echt te raken met zijn emotionele uitvoering.

"Mad Queen" is een van de hoogtepunten van het album, met zijn dynamische tempo en indrukwekkende gitaarwerk. Het nummer bouwt op naar een explosieve climax, waarbij alle bandleden hun talenten ten volle laten zien. Het is een track die zowel energie als complexiteit biedt, en het blijft lang in je hoofd hangen na afloop.

"Pardon the Difference (But I Like It)" is een kort maar prachtig intermezzo. Het nummer heeft een koninklijke waardigheid, met een subtiele melodie en een bijna serene sfeer. "Little Wild Thing" is een vrolijke track die meteen in je hoofd blijft hangen. De melodie is aanstekelijk en het refrein nodigt uit om mee te zingen. Het is een van de meer toegankelijke nummers op het album.

"Can't Resist" heeft een dreigende sfeer die het interessant maakt. Het is een nummer dat langzaam opbouwt en de spanning vasthoudt, wat het een intrigerend luisterstuk maakt. Met "Talked Too Much" verdwijnt het harde randje wat van de rock. Het nummer is melodieuzer en minder krachtig, maar heeft nog steeds een aangename vibe.

"Glove of Stone" brengt de ruigheid weer terug, met stevige gitaren en een pakkende melodie. Het is een van de meer rockgerichte nummers op het album en biedt een aangename afwisseling. Tot slot is er "Outsider". Dit nummer is wat tammer en mist de bite die in eerdere nummers te horen was. Het is een degelijk nummer, maar het haalt niet het niveau van de sterkere tracks op het album.

Al met al is "Bad Image" een gevarieerd album dat de veelzijdigheid van Kingdom Come laat zien. De mix van stevige rocknummers en emotionele ballads zorgt voor een boeiende luisterervaring die fans van de band zeker zullen waarderen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl