The Doobie Brothers - Cycles (1989)

Hier ken ik alleen The Doctor van en dat is een super nummer van een super groep, wat mij betreft.
Eens kijken of ik deze ergens op de kop kan tikken.

Ken je ''The wildlifeconcert '' al ?
Dat is echt een aanrader .

The Doobie Brothers zijn voor mij samen met America en Bread de 3 big mainstreams band van die periode uit de jaren zeventig. Met name de begin periode spreekt mij erg aan.
Destijds The Doobie Brothers leren kennen via What a fool believes die heruitgebracht werd na het solo succes van Michael Mc Donald.

Heerlijke band, goede samenzang, degelijke nummers en een aantal evergreens.
Dit Cycles begint zeer sterk met The Doctor wat goed in het gehoor ligt.
Die toon zet zich redelijk door met One Chain wat een lekker -tempo nummer is.
Take me to the highway is een middle of the road nummer wat goed past in die tijd qua sound.
En zo gaat het eigenlijk wel een beetje door. De productie is m.i wat teveel gladgestreken en het kabbelt allemaal af en toe een beetje door. Niet vervelend om op te zetten, maar om er nou eens goed voor te gaan zitten. Het kan mij niet zo pakken als de albums van begin jaren zeventig.

Dit album van The Doobie Brothers is een prettig weerzien van een invloedrijke band uit de jaren zeventig. Niet meer en niet minder.

Eindelijk weer met de oude zanger en....de eerste nummers zijn gewoon top

Opeens gingen Amerikaanse bands die in de jaren 60 en 70 furore maakte eind jaren '80 weer hits scoren. Fleetwood Mac met een heel rijtje, Beach Boys, Chicago en Poco om maar eens wat te noemen. Ook een typisch Amerikaanse artiest als Tom Petty beklom de charts al was hij niet zo heel lang van de radar verdwenen.

De muziek die The Doobie Brothers hier brengt heeft weinig meer te maken met de soul/funk/poprock vanuit de succelvolle jaren 70. De bekendste zanger van de band Michael Mc.Donald was ook niet meer van de partij. Het is typische Amerikaanse AOR al hebben ze met Need a Little Taste of Love nog wel een nummer dat alle succesvolle Doobie ingredienten in zich heeft.

Ik ben zelf geen enorm groot fan van de band, ik kan het allemaal wel hebben maar een echt liefhebber ben ik niet. Dat ik bij dit album uitgekomen bent komt door het ijzersterke The Doctor. Een clipje dat je veel voorbij zag komen op MTV destijds en zelfs nog een week of 6 in de Nederlandse Top 40 mocht bivakkeren (hoog in de twintig). Dat nummer moest toch wel een keertje in mijn collectie terecht komen was jarenlang mijn gedachte en kort geleden was het dan eindelijk zo ver, nog geen 5 euro en een klein reisje vanuit een door Amazon aangestuurd adres en de pret was daar.

Zonder verdere verwachtingen van het album maar het begon in ieder geval goed. Sterker nog uitstekend! De rest van het album is wel aardig zonder echt heel goed te worden. Nu doe ik eigenlijk wel een track tekort. Het rockerige Too High a Price mag toch wel een klein compliment krijgen, bijdeze.

Gemiddeld een 3 maar door het fantastische The Doctor kom ik toch een halve hoger uit.

Deze onlangs ook tweedehands op de kop getikt vanwege het idee dat ik op zijn minst The doctor op cd moest hebben. Dat nummer staat doorgaans ook niet op verzamelabums van de Doobies (andere platenmaatschappij, Capitol i.p.v. Warner, dus zal wel met de rechten te maken hebben).

Grappig dat je schrijft dat dit album weinig meer te maken heeft met hun succesvolle geluid uit de jaren zeventig. Ik vind het namelijk juist wél een terugkeer naar het oorspronkelijke groepsgeluid. Maar de Doobie Bothers hebben dan ook eigenlijk twee gezichten: ze begonnen met stevige southern rock die met het vorderen van de jaren zeventig meer en meer verwaterde. Toen Michael McDonald (wereldzanger overigens) aan boord kwam, ging het meteen veel meer de soul- en jazzkant op. What a fool believes (hier in NL een hit in '86, maar daterend uit '78) is daar een goed voorbeeld van.

Ik vond het hitje The doctor altijd een soort tweederangs kopie van een nummer als China grove, en dit album benadrukt weer meer de rock-kant van de Doobies. Niet voor niets is de oorspronkelijke zanger van de groep, Tom Johnston, hier weer aan boord, wat de herkenning versterkt.

Niet dat Cycles daarmee meteen een knaller is. Want ik onderschrijf de bovenstaande meningen dat het weliswaar een album is met die onmiskenbare Doobies-sound uit de 1e helft van de jaren zeventig, maar ook dat het album gaandeweg een beetje voortkabbelt en aan spanning verliest. De iets te gelikte jaren-tachtigproductie helpt ook niet echt.
Wel geslaagd is de Isley Brothers-cover Need a little taste of love, wat de tweede single van dit album werd. Dat nummer, met een gitaarlick die wat wegheeft van hun oude succesnummer Long train running, is de Doobie Brothers op het lijf geschreven. Verder is One chain (kende ik nog van Santana) een leuk nummer en is Too high a price nog een stevige rockende uitschieter, maar het andere songmateriaal vind ik iets teveel doorsnee. Al met al een voldoende, maar niet veel meer dan dat.

Eigenlijk toch wel een prima album van The Doobie Brothers. Prettig om eens geen "last te hebben" van de dominante aanwezigheid van Michael MacDonald, hoe goed hij ook kan zingen

Verdienstelijk come-back album van The Doobie Brothers weer met de eerste zanger Tom Johnston.
En leverde met het aanstekelijke The Doctor (heeft inderdaad wat weg van China Grove) weer een hitje op.
Need A Little Taste Of Love haalde nog een tipparadenotering. Andere hele aardige nummers zijn Too High The Price en South Of The Border.
Album gaat gelukkig niet gebukt onder een typische jaren 80 productie en klinkt zoals dit soort rockmuziekhoort te klinken.

Vind je?! ... Ik luisterde m vanmiddag voor het eerst, ken alle eerdere albums en dacht direct 'wat een lelijke drumsound'. Kil, zoals een drummachine. Zoals rond 1989 helaas normaal was. Ik vermoed dat als dezelfde songs tien jaar eerder of later waren opgenomen ik ze meer zou waarderen. De samenzang en het gitaarwerk is in elk geval dik in orde en laten zien dat ze nog prima in vorm zijn. Dus geen kritiek op de muzikanten maar wel op de producer. In hun voorgaande albums was dat altijd Ted Templeman,nu een (mij) onbekend drietal.

Aardig , maar zeker niet meer dan dat.

Gek genoeg ken ik alleen wat oud werk van The Doobie Brothers (wie niet), maar kreeg deze door Tidal getipt om te luisteren na het luisteren van 'Resolution' van 38 Special. Het heeft inderdaad wel wat weg van 80's 38 Special, in die zin dat het een bonte mix is van barroomrock, AOR, en boogierock.

Een andere overeenkomst is ook de dubbele drummer, al is die bij 38 Special niet echt bijzonder zoals bij Allman Brothers Band of King Crimson. Bij Doobie Brothers hoor ik ook niet echt de meerwaarde.

Het is een aanstekelijke en lekker in het gehoor liggende rockplaat met veel zangharmonieën en stevige drums en gitaarwerk. Met name de funky inslag van de band spreekt me erg aan. Ik vind het wel leuk.