Ornette Coleman - Skies of America (1972)

Slechts 2 stemmen, en dat voor het meest controversiële werk uit Coleman's oeuvre? Al is "controversieel" een understatement, want het aantal platen waarin de man zich niet aan extravaganza te buiten gaat laten zich op één hand tellen.
'Skies of America' is Ornette Coleman's grote jazz-suite, een werk dat gezien de vreemde kronkels in geheel zijn werk toch niet als "ongewoon" voorkomt. Hoewel, de afwezigheid van het standaard jazz-trio (of duo, voor bepaalde Coleman-platen) maakt de muziek ontzettend moeilijk te interpreteren.

"Schoenmaker, blijft bij uw leest!", zo zullen de cynici ongetwijfeld gedacht hebben bij het horen van Coleman's intentie om modern klassiek te integreren in een jazz-concept. Maar dat is uiteraard buiten Ornette zelf gerekend, die nooit jazz maakt tout court. "Het idee moet steeds prevaleren", zo zegt hij zelf, en daarbij heeft hij duidelijk een andere gedachte voor ogen dan iets abstract zoals 'jazz'. 'Skies of America' is alleen maar een consequent doordrijven van zijn uitspraak. Het jazz-icoon ontpopt zich tot een sadistisch poppenspeler die zijn orkest genadeloos doorheen de verschillende moods loodst. Hij maakt er een beklijvende dans van met de dissonanten - dat is het minste wat er van te zeggen valt. En tegelijk ook het laatste.

Grappig die eerste zin te lezen en dan je stem erboven te zien. Maar ik kan me in dat cijfer wel vinden. Het is best een imposant en controversieel werk maar echt omverblazen doet het (nog) niet echt. Wellicht geven meerdere luisterbeurten me ongelijk. Het uitdagende hierin zit hem uiteraard in het feit dat Coleman hier voor de eerste keer zijn tegendraadse harmonische composities in een symfonisch werk giet. Hij treedt zelf aan als solist in vele nummers naast het London Symphony Orchestra. Veel emotie komt naar boven, vooral door de beklemmende orkestratie in de strijkers. Opnamekwaliteit is jammer genoeg niet geweldig en dat drukt zich uiteindelijk toch door in de belevenis naar mijn inziens.