Taste - Taste (1969)

Leavin'Blues........het mooiste van Gallagher ooit.

En dan deze, betere plaat dan On the Boards, slecht 1 lousy stemmetje meer?

Wakker worden Gallagher / Blues / Gitaar fans: dit is een absoluut meesterwerk,

Vandaag geleend van een kennis, ik zal hem zo eens opzetten én stemmen. Born on the Wrong Side of Time ken ik al - hij staat op de Rory verzamelaar Big Guns - en dat vind ik een prachtig nummer.

Ben benieuwd Rob.

Een erg mooi album, inderdaad. Alleen het nummer Sugar Mam vind ik niet zo geweldig, voor de rest niets dan lof! Leuke afwisseling tussen echte gitaarblues (Leavin' Blues, Catfish, I'm Moving On) en wat meer bluesrock-songs (Blister on the Moon, Born on the Wrong Side of Time).
Sommige van Gallaghers solo-albums vind ik net iets beter, maar deze plaat is (voorlopig) 4* zeker waard. Ik zal hem komende week nog eens vaker oplegge en dan kan dat nog wel verhoogd worden.

'Hail' kwam me trouwens wel ergens bekend van voor. Heeft hij het later nog ergens in een nummer verwerkt?

Aardig album, maar ik vind het beduidend minder dan Rory's solo werk.

De eerste 2 nummers doen me niet veel, Sugar Mama vind ik dan wel geweldig, Hail is ook weer niks. Born on the Wrong Side of Time, Dual Carriageway Pain en Same Old Story zijn leuke energieke nummers. Jammer dat de basgitaar in Catfish erg lelijk klinkt, en ook de uitvoering vind ik niet geweldig. Wel erg goed gitaarspel. I'm Moving On vind ik dan samen met Sugar Mama de uitschieters hier.

Op dit plaatje krijgen we toch al een beetje te horen dat we met een groot talent te maken hadden.

Heerlijk blues/rock plaatje van rory en zijn band taste.
Hoort idd nu al dat de man overstroomd van het talent.

Vindt hem solo net ietsje beter maar ook dit is geweldig.
Suger mama mooi rauw nummer,born on the wrong side of time,catfish en i'm moving on de uitschitters.

Heb de op volger ook ,on the boards is ook top.
Al met al een aangenaam puur blues/rock plaatje van deze toen al geweldige gitarist.

Saaie bluesrockplaat die slechts gered wordt door het fenomenale gitaarspel van Rory Gallagher. Er zijn maar betrekkelijk weinigen onder de witte bluesmannen die mij met hun zang kunnen overtuigen, en Gallagher is zeker niet een van hen. Verder vind ik het geluid nogal te wensen overlaten: ik moet constant opstaan uit mijn luisterbank om het geluid zachter of harder te zetten, wat wellicht aan de opname te wijten is. De cd in mijn bezit is die van 1992.

Op mijn zoektocht naar oude powertrio's en met name in de bluesrock/hardrock ook op deze band van Rory Gallagher terecht gekomen.

Productioneel is deze niet echt erg hoogstaand, dan vind ik bijvoorbeeld James Gang of Savoy Brown beter klinkende platen hebben.

Ik vind de benadering van het platgetreden bluesrockpad wel aangenaam. Vooral het slidegitaar klinkt erg aardig en de basloopjes zijn ook wel mooi.

Toch ligt deze vorm van bluesrock mij niet helemaal. Ik vind het wat rommelig en lawaaiig en goed songmateriaal ontbreekt wat mij betreft.

Ik ben totaal geen bluesrock-luisteraar, maar via mijn liefhebberij van The Smiths' Johnny Marr moest ik een keer bij Rory Gallagher uitkomen (en toevallig werd mij deze plaat getipt na mijn lezing over duisternis in popmuziek terwijl ik al weer was vergeten dat dit Rory's band was voor zijn solowerk). Gallagher heb ik leren waarderen, vooral omdat zijn muziek goudeerlijk is en zijn Ierse identiteit en de folkmuziek die daar 'bij hoort' het meer maakt dan de zoveelste witte Brit die de Afro-Amerikaanse blues verbasterd.

Je luistert dan ook vooral naar Taste voor Gallagher. Wat hij zo goed kan is zijn gitaar laten 'zingen', zijn solo's zitten melodisch enorm sterk in elkaar, en elke seconde doet ertoe.

Blister On The Moon doet me denken aan The Green Manalashi van de vroege Fleetwood Mac. Hier is goed te horen hoe Rory's akkoordenspel voortkomt uit de Ierse folktraditie, zonder dat je naar een folkrevival luistert.

Leavin' Blues is een schattig akoestisch jumpblues-nummer, dat mij qua attitude vooral doet denken aan het werk van Donovan.

Op Sugar Mama is de lo-fi productie goed te horen, of juist niet goed te horen haha. In het intro hoor je enkel geschreeuw en valt de begeleidende gitaar bijna volledig weg. Marr heeft wel eens gezegd dat de meedogenloze no-nonsense attitude van de vroege Gallagher hem doet denken aan The White Stripes, en ik moet 'm gelijk geven als ie het over dit nummer zou hebben.

Hail is een intiem, introspectief en vluchtig liedje. Doet me wel denken, maar dan iets meer getraind en 'progressief'.

Born on the Wrong Side of Time is voor mij het hoogtepunt; hier hoor je hoe goed Rory's akkoordenspel was. De open akkoorden en het galopperende tempo zorgen voor een dromerige sfeer.

Dual Carriageway Pain is een elektrisch aangevoerde jumping blues. Leuk, moeilijk om stil te zitten. Zelfde geldt voor Same Old Story, al is het solowerk daar ook echt de moeite waard.

Catfish is een joekel van een nummer, waarbij de openingsgitaar door de boxen heen trilt. Het doet mij denken aan Hendrix en Led Zeppelin, maar 8 minuten is voor mij wel iets te veel van het goeie. I'm Moving On is een akoestisch niemendalletje als afsluiter.