Diamond Head - Death and Progress (1993)

Ik verwachtte veel van deze plaat, omdat ik er diverse positieve recensies over had gelezen. Ik kende Diamond Head eigenlijk alleen vanwege enkele nummers van het album Borrowed Time, zoals Am I Evil. De band is een grote inspiratiebron geweest voor sommige bands, waaronder Metallica. Begin jaren '80 was Diamond Head een grote belofte in de net opkomende NWOBHM, maar de band is de cultstatus eigenlijk nooit echt ontstegen.

Death and Progress is een compact rockplaatje geworden met weinig uitschieters. Ik heb de plaat nog maar één keer in z'n volledigheid tot mij door laten dringen, dus ik stem nog niet. Het is niet slecht, niet geweldig maar soms wel erg zouteloos. Nee, geef mij dan maar een klassieker als Am I Evil.

Hun debuutalbum Lightning to the Nations is een klassieker in het genre maar dit album is hier lichtjaren ver van verwijderd. Twee nummers herinneren me nog aan dat verleden: Wild on the Streets en Home met zijn versnelling naar het einde van het nummer toe.

Deze op lp gekocht nadat ik 'm bij een kameraad had gehoord en positief verrast werd. Prima hardrock album dat al gelijk lekker begint met een niet zo voor de hand liggende opener. Lekker tegendraads en eigenwijs. Dat ene Tony Iommi meespeelt maakt het er uiteraard niet minder op. Daarna gaat het alle kanten op qua stijlen. Ik hou er wel van. Dave Mustaine tekende voor de (prima) productie. En speelt uiteraard zelf nog een deuntje mee. Het is geen topalbum maar toch zeker wel meer dan gemiddeld vind ik. Gaat nog wel vaker z'n rondjes draaien hier in huis.

Ergens de afgelopen dagen kwam het nummer 'Run' in een playlist voorbij. Wat een fantastisch nummer! Of het door het zonnetje buiten kwam weet ik niet maar man, ik kreeg er een mega energie-injectie door. Album maar weer eens draaien.